Als je het allemaal even niet meer weet

De afgelopen weken dat ik niet meer full-time werk, voelde als een enorme opluchting en tegelijkertijd wist ik ook niet wat ik met mezelf aan moest. Ik maak altijd extreme beslissingen zonder daar altijd de consequenties van in te zien. Dat komt helaas meestal pas achteraf en dan moet ik nog uit zien te vinden wat ik daar mee moet. Ik zit namelijk al 2 weken lang zonder baan, maar moet nog wel mijn maand huur zien te betalen. Dit gaat lukken hoor, daar niet van. Ik heb natuurlijk wel een klein buffertje van mijn vorige baan opgespaard, voordat ik abrupt besloot te stoppen met werken.

meditation and yoga practicing at sunset

Ik sta s’ochtends op, rond een uur of 10/11. Met de gedachte dat ik daadwerkelijk nergens heen hoef, niemand moet zijn en helemaal niks hoef te doen. Hoe bizar is dat? Het vervelende daar van is dat ik daar door ontzettend lui word. In de maanden dat ik 40 uur op kantoor zat, deed ik nog van alles daar naast om mijn tijd nuttig te gebruiken. Ik zat aan mijn blog, liep s’avonds hard en ging elke week naar yoga les en daar tussendoor sprak ik weleens met vrienden af om wat te drinken en te feesten. Waar is die energie naar toe? Ik denk dat ik op kantoor telkens het gevoel had dat er van alles aan mij voor bij ging, omdat ik daar verplicht zoveel uur moest zitten. Nu ik die vrijheid heb om zelf te bepalen waar ik ga en sta, heb ik helemaal niet meer die drang om alles te moeten doen. Ik weet waar ik naar toe wil, maar ik baal dat het allemaal nog zo lang gaat duren. Geduld is noodzakelijk.

De ene dag was productiever dan een ander, maar om eerlijk te zijn heb ik de laatste weken daadwerkelijk niks echt ondernomen. Ik wilde gewoon een part-time baan vinden, zo dat ik mij niet meer druk hoef te maken over mijn huur. Mijn huisje is fantastisch en die zou ik voor geen goud kwijt willen raken. Het leven voelt als een oceaan. De ene dag zijn de golven hoog en het water woest, het voelt bijna alsof je verdrinkt. Andere dagen zijn de golven kalm en sereen. Je ligt met je gezicht naar de zon en het voelt alsof je zweeft. Ik denk dat we de rest van ons leven in deze oceaan zullen zwemmen, maar het is fijn om te weten dat je niet zult verdrinken. Het ding is dat we het zogenaamd altijd zo druk hebben, maar eigenlijk maak je het jezelf druk. Er is tijd genoeg, maar het is essentieel om je tijd zo in te delen dat je het alleen kwijt bent aan wat echt belangrijk is. Waar jij jouw energie daadwerkelijk aan kwijt wilt zijn en wat baat heeft aan jouw gemoedstoestand.

” The only limits in life, 
are those we impose
on ourselves.”

Ik ben tegenwoordig heel zuinig met mijn tijd. Mijn hele leven lang ben ik omringd geweest met allerlei verschillende mensen waar ik mijn tijd en energie aan kwijt was. Je luistert naar ze, je geeft ze advies, je neemt ze in je huis, je kookt voor ze. Tot je erachter komt dat je alleen maar energie kwijt bent en daar uiteindelijk uitgeput van raakt. Wanneer ik het even niet meer weet, trek ik mijn sneakers aan en ga ik meestal een uur lang buiten wandelen of neem ik een yoga les. Ga ik heel lang in bed liggen of probeer ik te mediteren. Ik ga stap voor stap na, wat ik wil dat er gaat veranderen en ik focus mij op de oplossingen van de problemen waar ik tegen aan loop. Vroeger pakte ik standaard mijn telefoon erbij om anderen om hulp of advies te vragen. Nu ben ik er van bewust dat niemand mij echt kan helpen, behalve ik zelf. Ik ben tenslotte de enige die het volledige plaatje ziet. Ik ben degene die zich daadwerkelijk in een bepaalde situatie bevind waar emoties en gevoelens bij komen kijken. Niemand voelt wat ik voel en niemand kent mij zoals ik mezelf ken. Je moet alleen kritisch naar jezelf kunnen blijven kijken en open staan voor de confrontatie. In ons leven vechten we tegen niemand meer, behalve tegen ons zelf.

Liefs,

Sioejeng

Volwassen worden

Sinds dit weekend heb ik nogal een dipje vanwege een aantal redenen. Een daarvan is dat ik er een beetje droevig van word wat er allemaal bij het volwassen worden bij komt kijken.  Vroeger toen ik klein was kon ik werkelijk waar niet wachten om volwassen te zijn. We kochten baby poppen in de speelgoedwinkels, want wij wilden maar al te graag zelf moeder worden en kinderen gaan verzorgen. Zoveel dromen die ik waar wilde maken, zoveel mooie dingen waar ik naar verlangde. Volwassen worden is AWESOME.

Tuurlijk, dat is ergens waar. Volwassen worden is best leuk opzich. Toch verbaas ik me er over hoeveel niet leuke dingen erbij komen kijken. Iedereen verlangt naar vrijheid, maar tegelijkertijd zoeken wij allemaal een full-time baan waar wij 40 uur van ons leven aan vast zitten in de week. Willen wij een koopwoning, een auto en een gezin stichten met kinderen waar wij de rest van ons leven voor moeten zorgen. Ironisch, we ontnemen onze vrijheid en kunnen niet meer gaan en staan waar we willen, terwijl wij hier toch echt zelf voor hebben gekozen. Ligt het dan echt aan mij of worden we nooit echt volwassen? Als het aan mij ligt, voel ik me nog precies hetzelfde als 10 jaar geleden, maar dan iets wijzer. Het probleem met volwassen worden is in mijn ogen dat veel mensen daar de verkeerde indruk van hebben.

”Be soft. Don’t let the world
make 
you hard.
Do not let the pain make you 
hate.
Do not let the bitterness steal

your kindness.”

Het volwassen leven draait steeds meer om geld en daarin laten wij ons constant tegen houden in wat wij echt willen bereiken in het leven. We kopen meer, hebben steeds meer bezittingen en tegelijkertijd verliezen we ons zelf onderweg. Waar zijn we eigenlijk mee bezig? Heeft iemand enig idee wat ze eigenlijk aan het doen zijn of doen we allemaal maar alsof en hopen we dat we het juiste pad aan het bewandelen zijn? In mijn ogen is volwassen worden voornamelijk het bewust worden van wat er om ons heen gebeurd. De dag dat wij mensen oprecht begrijpen, is de dag dat wij het leven begrijpen. Volwassen worden heeft niks te doen met leeftijd, maar met ervaring. In het leven worden mensen alleen beter of bitter. Blijf dicht bij jezelf en laat niemand je vertellen wie je moet zijn en wat je moet doen. Uiteindelijk draait het om dat jij gelukkig bent.

Liefs,

Sioejeng

 

Loslaten..

Ik heb heel veel moeite met het loslaten van mensen. Op één of andere manier vind ik het heel belangrijk dat ik er alles aan heb gedaan om een relatie tussen mij en een persoon te laten werken voordat ik de stekker eruit kan trekken. Zelfs al heb ik er maandenlang mee rondgelopen, dag en nacht er over na heb lopen denken, loslaten is en blijft gewoon ontzettend moeilijk. Waarom is dat toch zo? De herinneringen die je hebt gedeeld? Zijn aanrakingen? Zijn stem? Alles. Alles doet pijn.

Juist omdat ik alles zo diep voel, kan dit voor mij een zegen zijn of een vloek. Ik ben altijd heel jaloers op sommige mensen die hun emoties zo erg onder de controle lijken te hebben, dat het lijkt dat het ze niks doet. Toch vraag ik me af in hoeverre dat zo is, of dat ze van binnen enorm met zichzelf aan het vechten zijn tegen hun emoties. Het blijft ook gewoon lastig. Je vraagt je af .. Maar wat als.. Je blijft er in hangen, maakt het moeilijker dan het is en voor je het weet ben je weer een halfjaar verder. De gevoelens zijn gegroeid en de pijn wordt erger naarmate de tijd verstrijkt. Hou er gewoon mee op.

Alles wat wij hebben gehad, bloed langzaam dood. De herinneringen zijn minder leuk, onze gesprekken zijn niet meer hetzelfde. Ik kan je niet meer aanraken op de manier dat ik deed en dat doet pijn. Heel veel pijn. Soms huil ik er om. Alleen op mijn kamer. Niemand die mij iets kan vertellen. Allerlei vragen die door je hoofd heen gaan. Waar is het dan in hemelsnaam fout gegaan? Helemaal in het begin al eigenlijk. Toen ik allang wist dat ik er niet klaar voor was. Wat kan ik doen om het beter te maken? Niks. Ik moet je gewoon loslaten.

” You don’t need strength to let go, all you need is understanding. “

Mensen komen en gaan in ons leven. Altijd met een reden. Ze leren ons om te vertrouwen, te liefhebben of om simpelweg los te laten. Alles wat wij aantrekken in ons leven is een weerspiegeling van onze eigen gedachtes. In een ruimte vol hectiek, is soms het geluid van stilte het allermooist. Als alle schade zich al heeft verspreid is tijd soms het enige wat nog kan helen. Geef jezelf de tijd, neem de gevoelens tot je op. Raak de controle kwijt en laat je emoties los. Neem een moment om er bij stil te staan wat je precies voelt en waarom. Pijn is een vorm van kracht. Het verleden maakt ruimte voor nieuwe energie en iets beters wat er op jouw pad gaat komen. Wat jou niet breekt, gaat je alleen maar sterker maken. En vergeet niet.. Dat ook dit, gaat voorbij.

Liefs,

Sioejeng

 

 

It’s not you, it’s me

Het afgelopen halfjaar ben ik ontzettend druk bezig geweest met mij zelf opnieuw te leren kennen. We zijn allemaal druk met ons werk, studie of sociale netwerken. Elke dag omringen we onszelf met allerlei verschillende mensen en zonder dat je het door hebt vaar je al snel met alle winden mee. We bevinden ons in een klaag cultuur waarin iedereen wel iets te zeuren heeft, het is nooit goed. Al snel leggen we de schuld bij een ander of willen we dat een ander het voor ons op lost, zo lang we er zelf maar niks aan hoeven te doen. Toch blijven we door klagen en dan vragen we ons af waarom er niks veranderd.

chants-field-mirror-4-by-alex-baker-photography

Ik heb eigenlijk nooit door gehad hoe negatief mensen waren tot ik er op ging letten. Hoeveel er wel niet werd geklaagd op werk of wanneer ik met mijn vrienden wat ging drinken. Bijna alles in het leven ligt buiten ons controle, maar wat nou als je beseft dat een schip zich bevindt op water en pas kan zinken, wanneer het water de schip binnendringt? Met andere woorden, jij bent de enige die er controle over heeft of je deze negativiteit jouw leven laat binnendringen en het jou naar beneden laat halen.

Tuurlijk, het is heerlijk om af en toe even te zeuren. Opgekropte gevoelens leiden naar gezondheidsproblemen of een hoge bloeddruk. Toch is er in mijn ogen een groot verschil tussen eenmalig ontevreden zijn met een situatie of constant terug te komen op hetzelfde probleem en er zelf niks aan veranderen. Wat voor mij heel erg heeft gewerkt is het feit dat wij geen controle hebben over wat een ander besluit te handelen, maar dat we alleen controle hebben over hoe wij hier op reageren en hier mee omgaan. Een fout die herhaaldelijk wordt gemaakt is geen fout meer, maar een keuze.

In mijn omgeving bevind ik mij hedendaags constant in een web vol negativiteit. In een korte tijd ben ik onwijs veranderd en niet iedereen ziet daar de voordelen van in. Mensen die ik jaren ken, schijnen mij helemaal niet goed te kennen en mensen die ik met hart en ziel vertrouwde, hebben geen vertrouwen in mij. Sceptisch hoogstwaarschijnlijk of gekwetst. Toch klagen ze over mijn gedrag zonder het ook daadwerkelijk naar mij uit te spreken. Ik heb zelf vaak de schuld bij een ander gelegd, omdat het simpelweg het makkelijkste is om te doen. Wanneer je een pad volgt en je hebt een keuze tussen de kortste route = klagen of je moet nog 10 km verder lopen om na te denken over een bepaalde situatie om misschien wel tot de conclusie te komen dat het toch echt aan jezelf heeft gelegen, dan kiezen we toch snel voor de kortste route.

”People are send into our
lives to teach us things that we
need to learn about ourselves.”

Het grappige is dat ik constant kon klagen over allerlei mensen, maar wat pas echt confronterend was, was toen ik besefte dat ik zelf precies ALLES deed, wat ik bij de ander zo ontzettend irritant vond. Het schijnt dat de mensen die je haat, een reflectie zijn van jezelf, waardoor de confrontatie zo groot is, omdat het je simpelweg doet denken aan jezelf. Bijna alle keuzes die wij in het leven maken zijn gebaseerd op angst en ego. Wanneer wij deze 2 cruciale dingen opzij zetten, maken wij pas echt oprechte keuzes waar wij 100% achter staan. Wees kritisch naar jezelf toe, blijf bewust van de keuzes die je maakt en de consequenties daar van. In plaats van altijd maar je vinger naar een ander te wijzen, houd eens een spiegel voor jezelf en wees eerlijk. Overal is een reden voor en niks is toeval. Een betere wereld begint bij onszelf. Durf jij toe te geven dat je fout bent geweest?

Liefs,

Sioejeng

 

Kunnen mannen en vrouwen vrienden zijn?

Hooooi. Vandaag schrijf ik een post over de grote vraag: Kunnen mannen en vrouwen vrienden zijn? Dat antwoord zal vast en zeker voor iedereen verschillend zijn, maar in mijn ogen is dat zeker een ja. In mijn Youtube filmpje zal ik niet al te diep gaan op alle stof die ik met jullie wil delen, maar als je geïnteresseerd bent in mijn kijk hier op, zal ik je zeker aanraden om verder te blijven lezen.

Door de jaren heen ben ik er namelijk 100% zeker van geraakt dat mannen en vrouwen heel goed vrienden kunnen zijn. Dit komt voornamelijk doordat mijn perspectief naar relaties heel erg is veranderd en ik begrijp nu steeds meer dat mannen en vrouwen helemaal niet zo verschillend zijn, maar dat we voornamelijk verschillend zijn gemaakt. We leven in een generatie dat de lijn namelijk steeds dunner lijkt te worden. Mannen worden steeds meer ijdel, terwijl vrouwen juist steeds meer nonchalanter worden. Het is niet meer vanzelfsprekend dat de man full-time aan het werk is en dat de vrouw thuis voor de kinderen moet zorgen.

Vroeger was het zo dat mannen sterk werden gemaakt voor het jagen, de oorlogen die zij moesten voeren. Mannen mochten geen gevoel tonen of een teken van zwakte, want dan verloor je simpelweg het gevecht. Er moest brood op de plank komen en de vrouwen waren zorgzaam en konden daarom beter voor de kinderen zorgen. Ik ben nu een beetje aan het afdwalen van mijn verhaal, maar naarmate de tijd is verstreken zien we steeds meer dat die kloof kleiner lijkt te worden. Mannen zijn tegenwoordig net zo zorgzaam en veel vrouwen willen nu juist concentreren op hun carrière en hoeven geen eens perse meer kinderen of te trouwen. We zijn nu veel meer bezig met wat ons écht gelukkig maakt.

Door de maatschappij zijn wij op zo’n manier gevormd dat wij vrouwen elkaar als concurrenten zijn gaan zien. Niet perse op de werkvloer, maar voornamelijk voor onze aandacht van mannen. Wij vrouwen moeten onszelf als een perfect beeld neerzetten, zodat wij meer kans maken op een geschikte man om mee te binden. We dragen hakken, strakke jurkjes, smeren make-up op ons gezicht en leren hoe we moeten koken en om mannen te verleiden in bed. Wanneer ik laatst een vrouw tegen kwam op straat bekeek ze mij eerst van top tot teen en zit ze aan haar haren terwijl ze haar vriend net wat steviger beet pakt terwijl ik ze voorbij loop. Is dat echt nodig? In plaats van dat we allemaal zo panisch zijn over het vinden van de juiste partner, moeten we ons meer bezig gaan houden met de juiste persoon te zijn. Jezelf zo goed kennen op een manier dat je niet eens meer iemand nodig hebt om voldoening te vinden. Zelfvertrouwen die van jou afstraalt en je nooit meer constant druk hoeft te maken of jouw partner vreemd zal gaan. Vriendschap kunnen aan gaan met iemand van het ander geslacht, omdat je die bevestiging van meer dan dat niet meer nodig hebt. Laat die onzekerheid los!

” You can only lose
what you cling to.”

Ik heb zo ontzettend veel mannen gedate in mijn leven dat ik mij nog elke dag afvraag waarom. Waarom kon ik niet gewoon vrienden blijven? Ongeveer 80% van de mannen waar ik mee ben geweest waren totaal niet relatie-potentieel, maar toch moest ik mezelf er altijd in forceren. Terwijl ik nu gewoon mega relaxed met de meesten om kan gaan, maar dan als vrienden. Het is ons zo ingepraat dat wij altijd maar de liefde van ons leven moeten vinden, dat wij helemaal verblind zijn van dat ideale beeld en er 9 van de 10 keer gewoon in rollen. We zijn vaak niet eens verliefd, maar gewoon gehecht. We komen in een comfort-zone en gewenning. Nu stel ik mezelf altijd de vraag: zie ik mezelf met hem voor de rest van mijn leven en word ik dan oprecht gelukkig of ben ik gewoon eenzaam en op zoek naar aandacht dus neem ik genoegen met hem, ook al weet ik diep in mijn hart dat hij het niet is? Conclusie: mannen en vrouwen kunnen in mijn ogen vrienden zijn, als beide partijen stevig genoeg in hun schoenen staan om het geest sterker te laten zijn dan het vlees. In sommige gevallen is de waarde van liefde in vriendschap nog mooier dan in een relatie.

Liefs,

Sioejeng

 

Onze verslaving aan drama

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een post heb geschreven wat puur draaide om de inhoud en de boodschap die ik met jullie wil delen. Ik ben nu een paar dagen vrij van werk en zoals jullie misschien wel hebben gemerkt ben ik zeer actief op Social Media om mijn blog meer onder de aandacht te krijgen, zodat ik op lange termijn steeds meer mensen bewuster kan maken over het leven waar wij ons in bevinden. Hier door ben ik een beetje vergeten om een nieuwe post te schrijven en rustig na te denken wat ik nog allemaal met jullie wil delen. Excuses daar voor.

Rihanna - We Found Love ft. Calvin Harris (5)

Vandaag wil ik het graag hebben over ons absurd grote verslaving aan drama. Ik ben namelijk de Koningin van drama en ik kon daar werkelijk ook altijd ontzettend van genieten. Zeuren, klagen, roddelen, problemen maken om niks, maar voornamelijk mezelf in een slachtoffer rol stoppen was mijn grootste favoriet. Om de allerkleinste dingen raakte ik gefrustreerd en ik maakte ruzies om van alles wat er uiteindelijk allemaal nooit echt toe heeft gedaan. De reden dat ik dit deed, was omdat ik simpelweg ontzettend onzeker over mezelf was. Alles wat een ander in mijn ogen niet op de juiste manier deed, trok ik mij heel erg persoonlijk aan. Daardoor ontstaan er problemen die er eigenlijk in eerste instantie niet waren. Wij leven in een wereld vol met aannames. Hoe een ander handelt, projecteren wij op onszelf. Dus wanneer mijn (ex)vriend weer eens besloot om de hele dag niet te reageren of te laat te komen, kwam dat op mij over alsof hij niet genoeg om mij gaf en mij niet waardeerde.

Terwijl dit eigenlijk niks er mee te maken had, want hij was gewoon druk of hij kon niet eerder van uit huis weg vanwege omstandigheden. Toch kon ik het niet laten om helemaal uit mijn dak te gaan en boos te worden. Waarom? Omdat ik niet genoeg van mijzelf hield en hem constant de verantwoordelijkheid gaf om mij te liefhebben. Hij moest mij constant bewijzen dat hij goed genoeg was voor mij, want ik verdiende niks meer dan het allerbeste. Ik had constant de bevestiging nodig dat hij van mij hield, want hij was mijn partner en ik baseerde simpelweg al mijn geluk op ons. Ik deed alles voor hem en verwachte dat terug, want dat is hoe in mijn ogen een relatie werkte. De constante drang naar drama werd alsmaar groter. Huilen, schreeuwen, schelden, alles om mijn zin te krijgen, wat uiteindelijk alleen maar averechts werkt op lange termijn. Er is nooit een moment geweest dat ik achteraf geen spijt had van de dingen die ik had gezegd. Ik dacht er gewoon nooit echt over na of ik heb misschien teveel films gekeken. Hij gaat me toch niet verlaten… ( aanname )

Wat ik mij nu realiseer is dat hoe ik denk, niks zegt over hoe een ander denkt. Hoe ik besluit te handelen staat helemaal los van hoe een ander handelt en de intentie daar van. Zodra je beseft dat een ander 9 van de 10 keer totaal geen slechte bedoelingen heeft of verkeerde intenties kan je meer plaats vrij maken voor begrip in plaats van frustraties. Uiteindelijk heb je er namelijk helemaal niemand mee wanneer je woede met je meedraagt, behalve jezelf. Ik heb jarenlang met zoveel woede rond gelopen en heb zoveel mensen dingen kwalijk genomen, terwijl ik eigenlijk nooit echt de tijd heb genomen om eerst kritisch naar mezelf te kijken. Het is ook gewoon mega confronterend!

” Holding onto anger is like
drinking poison and expecting
the other to die.”

De muur die wij om ons heen bouwen om onze onzekerheid te verbergen door simpelweg gemeen en onredelijk te worden, de onzekerheid die ik projecteerde op mensen waar door zij zich door mij schuldig voelden. Mijn drang naar erkenning en liefde werkte verstikkend en niemand kon mij helpen, behalve ik zelf. We zijn allemaal op zoek naar de juiste persoon, maar vergeten om eerst zelf de juiste persoon te zijn. Ik heb geen controle over een ander en ook niet hoe diegene besluit te handelen. Het enige waar ik controle over heb is mezelf. Hoe wij reageren en de manier hoe wij met een ander om gaan is goud waard. Laat los wat er niet echt toe doet en geniet! Let karma do the work 😉

Liefs,

Sioejeng