Als je het allemaal even niet meer weet

De afgelopen weken dat ik niet meer full-time werk, voelde als een enorme opluchting en tegelijkertijd wist ik ook niet wat ik met mezelf aan moest. Ik maak altijd extreme beslissingen zonder daar altijd de consequenties van in te zien. Dat komt helaas meestal pas achteraf en dan moet ik nog uit zien te vinden wat ik daar mee moet. Ik zit namelijk al 2 weken lang zonder baan, maar moet nog wel mijn maand huur zien te betalen. Dit gaat lukken hoor, daar niet van. Ik heb natuurlijk wel een klein buffertje van mijn vorige baan opgespaard, voordat ik abrupt besloot te stoppen met werken.

meditation and yoga practicing at sunset

Ik sta s’ochtends op, rond een uur of 10/11. Met de gedachte dat ik daadwerkelijk nergens heen hoef, niemand moet zijn en helemaal niks hoef te doen. Hoe bizar is dat? Het vervelende daar van is dat ik daar door ontzettend lui word. In de maanden dat ik 40 uur op kantoor zat, deed ik nog van alles daar naast om mijn tijd nuttig te gebruiken. Ik zat aan mijn blog, liep s’avonds hard en ging elke week naar yoga les en daar tussendoor sprak ik weleens met vrienden af om wat te drinken en te feesten. Waar is die energie naar toe? Ik denk dat ik op kantoor telkens het gevoel had dat er van alles aan mij voor bij ging, omdat ik daar verplicht zoveel uur moest zitten. Nu ik die vrijheid heb om zelf te bepalen waar ik ga en sta, heb ik helemaal niet meer die drang om alles te moeten doen. Ik weet waar ik naar toe wil, maar ik baal dat het allemaal nog zo lang gaat duren. Geduld is noodzakelijk.

De ene dag was productiever dan een ander, maar om eerlijk te zijn heb ik de laatste weken daadwerkelijk niks echt ondernomen. Ik wilde gewoon een part-time baan vinden, zo dat ik mij niet meer druk hoef te maken over mijn huur. Mijn huisje is fantastisch en die zou ik voor geen goud kwijt willen raken. Het leven voelt als een oceaan. De ene dag zijn de golven hoog en het water woest, het voelt bijna alsof je verdrinkt. Andere dagen zijn de golven kalm en sereen. Je ligt met je gezicht naar de zon en het voelt alsof je zweeft. Ik denk dat we de rest van ons leven in deze oceaan zullen zwemmen, maar het is fijn om te weten dat je niet zult verdrinken. Het ding is dat we het zogenaamd altijd zo druk hebben, maar eigenlijk maak je het jezelf druk. Er is tijd genoeg, maar het is essentieel om je tijd zo in te delen dat je het alleen kwijt bent aan wat echt belangrijk is. Waar jij jouw energie daadwerkelijk aan kwijt wilt zijn en wat baat heeft aan jouw gemoedstoestand.

” The only limits in life, 
are those we impose
on ourselves.”

Ik ben tegenwoordig heel zuinig met mijn tijd. Mijn hele leven lang ben ik omringd geweest met allerlei verschillende mensen waar ik mijn tijd en energie aan kwijt was. Je luistert naar ze, je geeft ze advies, je neemt ze in je huis, je kookt voor ze. Tot je erachter komt dat je alleen maar energie kwijt bent en daar uiteindelijk uitgeput van raakt. Wanneer ik het even niet meer weet, trek ik mijn sneakers aan en ga ik meestal een uur lang buiten wandelen of neem ik een yoga les. Ga ik heel lang in bed liggen of probeer ik te mediteren. Ik ga stap voor stap na, wat ik wil dat er gaat veranderen en ik focus mij op de oplossingen van de problemen waar ik tegen aan loop. Vroeger pakte ik standaard mijn telefoon erbij om anderen om hulp of advies te vragen. Nu ben ik er van bewust dat niemand mij echt kan helpen, behalve ik zelf. Ik ben tenslotte de enige die het volledige plaatje ziet. Ik ben degene die zich daadwerkelijk in een bepaalde situatie bevind waar emoties en gevoelens bij komen kijken. Niemand voelt wat ik voel en niemand kent mij zoals ik mezelf ken. Je moet alleen kritisch naar jezelf kunnen blijven kijken en open staan voor de confrontatie. In ons leven vechten we tegen niemand meer, behalve tegen ons zelf.

Liefs,

Sioejeng

Volwassen worden

Sinds dit weekend heb ik nogal een dipje vanwege een aantal redenen. Een daarvan is dat ik er een beetje droevig van word wat er allemaal bij het volwassen worden bij komt kijken.  Vroeger toen ik klein was kon ik werkelijk waar niet wachten om volwassen te zijn. We kochten baby poppen in de speelgoedwinkels, want wij wilden maar al te graag zelf moeder worden en kinderen gaan verzorgen. Zoveel dromen die ik waar wilde maken, zoveel mooie dingen waar ik naar verlangde. Volwassen worden is AWESOME.

Tuurlijk, dat is ergens waar. Volwassen worden is best leuk opzich. Toch verbaas ik me er over hoeveel niet leuke dingen erbij komen kijken. Iedereen verlangt naar vrijheid, maar tegelijkertijd zoeken wij allemaal een full-time baan waar wij 40 uur van ons leven aan vast zitten in de week. Willen wij een koopwoning, een auto en een gezin stichten met kinderen waar wij de rest van ons leven voor moeten zorgen. Ironisch, we ontnemen onze vrijheid en kunnen niet meer gaan en staan waar we willen, terwijl wij hier toch echt zelf voor hebben gekozen. Ligt het dan echt aan mij of worden we nooit echt volwassen? Als het aan mij ligt, voel ik me nog precies hetzelfde als 10 jaar geleden, maar dan iets wijzer. Het probleem met volwassen worden is in mijn ogen dat veel mensen daar de verkeerde indruk van hebben.

”Be soft. Don’t let the world
make 
you hard.
Do not let the pain make you 
hate.
Do not let the bitterness steal

your kindness.”

Het volwassen leven draait steeds meer om geld en daarin laten wij ons constant tegen houden in wat wij echt willen bereiken in het leven. We kopen meer, hebben steeds meer bezittingen en tegelijkertijd verliezen we ons zelf onderweg. Waar zijn we eigenlijk mee bezig? Heeft iemand enig idee wat ze eigenlijk aan het doen zijn of doen we allemaal maar alsof en hopen we dat we het juiste pad aan het bewandelen zijn? In mijn ogen is volwassen worden voornamelijk het bewust worden van wat er om ons heen gebeurd. De dag dat wij mensen oprecht begrijpen, is de dag dat wij het leven begrijpen. Volwassen worden heeft niks te doen met leeftijd, maar met ervaring. In het leven worden mensen alleen beter of bitter. Blijf dicht bij jezelf en laat niemand je vertellen wie je moet zijn en wat je moet doen. Uiteindelijk draait het om dat jij gelukkig bent.

Liefs,

Sioejeng

 

Loslaten..

Ik heb heel veel moeite met het loslaten van mensen. Op één of andere manier vind ik het heel belangrijk dat ik er alles aan heb gedaan om een relatie tussen mij en een persoon te laten werken voordat ik de stekker eruit kan trekken. Zelfs al heb ik er maandenlang mee rondgelopen, dag en nacht er over na heb lopen denken, loslaten is en blijft gewoon ontzettend moeilijk. Waarom is dat toch zo? De herinneringen die je hebt gedeeld? Zijn aanrakingen? Zijn stem? Alles. Alles doet pijn.

Juist omdat ik alles zo diep voel, kan dit voor mij een zegen zijn of een vloek. Ik ben altijd heel jaloers op sommige mensen die hun emoties zo erg onder de controle lijken te hebben, dat het lijkt dat het ze niks doet. Toch vraag ik me af in hoeverre dat zo is, of dat ze van binnen enorm met zichzelf aan het vechten zijn tegen hun emoties. Het blijft ook gewoon lastig. Je vraagt je af .. Maar wat als.. Je blijft er in hangen, maakt het moeilijker dan het is en voor je het weet ben je weer een halfjaar verder. De gevoelens zijn gegroeid en de pijn wordt erger naarmate de tijd verstrijkt. Hou er gewoon mee op.

Alles wat wij hebben gehad, bloed langzaam dood. De herinneringen zijn minder leuk, onze gesprekken zijn niet meer hetzelfde. Ik kan je niet meer aanraken op de manier dat ik deed en dat doet pijn. Heel veel pijn. Soms huil ik er om. Alleen op mijn kamer. Niemand die mij iets kan vertellen. Allerlei vragen die door je hoofd heen gaan. Waar is het dan in hemelsnaam fout gegaan? Helemaal in het begin al eigenlijk. Toen ik allang wist dat ik er niet klaar voor was. Wat kan ik doen om het beter te maken? Niks. Ik moet je gewoon loslaten.

” You don’t need strength to let go, all you need is understanding. “

Mensen komen en gaan in ons leven. Altijd met een reden. Ze leren ons om te vertrouwen, te liefhebben of om simpelweg los te laten. Alles wat wij aantrekken in ons leven is een weerspiegeling van onze eigen gedachtes. In een ruimte vol hectiek, is soms het geluid van stilte het allermooist. Als alle schade zich al heeft verspreid is tijd soms het enige wat nog kan helen. Geef jezelf de tijd, neem de gevoelens tot je op. Raak de controle kwijt en laat je emoties los. Neem een moment om er bij stil te staan wat je precies voelt en waarom. Pijn is een vorm van kracht. Het verleden maakt ruimte voor nieuwe energie en iets beters wat er op jouw pad gaat komen. Wat jou niet breekt, gaat je alleen maar sterker maken. En vergeet niet.. Dat ook dit, gaat voorbij.

Liefs,

Sioejeng

 

 

It’s not you, it’s me

Het afgelopen halfjaar ben ik ontzettend druk bezig geweest met mij zelf opnieuw te leren kennen. We zijn allemaal druk met ons werk, studie of sociale netwerken. Elke dag omringen we onszelf met allerlei verschillende mensen en zonder dat je het door hebt vaar je al snel met alle winden mee. We bevinden ons in een klaag cultuur waarin iedereen wel iets te zeuren heeft, het is nooit goed. Al snel leggen we de schuld bij een ander of willen we dat een ander het voor ons op lost, zo lang we er zelf maar niks aan hoeven te doen. Toch blijven we door klagen en dan vragen we ons af waarom er niks veranderd.

chants-field-mirror-4-by-alex-baker-photography

Ik heb eigenlijk nooit door gehad hoe negatief mensen waren tot ik er op ging letten. Hoeveel er wel niet werd geklaagd op werk of wanneer ik met mijn vrienden wat ging drinken. Bijna alles in het leven ligt buiten ons controle, maar wat nou als je beseft dat een schip zich bevindt op water en pas kan zinken, wanneer het water de schip binnendringt? Met andere woorden, jij bent de enige die er controle over heeft of je deze negativiteit jouw leven laat binnendringen en het jou naar beneden laat halen.

Tuurlijk, het is heerlijk om af en toe even te zeuren. Opgekropte gevoelens leiden naar gezondheidsproblemen of een hoge bloeddruk. Toch is er in mijn ogen een groot verschil tussen eenmalig ontevreden zijn met een situatie of constant terug te komen op hetzelfde probleem en er zelf niks aan veranderen. Wat voor mij heel erg heeft gewerkt is het feit dat wij geen controle hebben over wat een ander besluit te handelen, maar dat we alleen controle hebben over hoe wij hier op reageren en hier mee omgaan. Een fout die herhaaldelijk wordt gemaakt is geen fout meer, maar een keuze.

In mijn omgeving bevind ik mij hedendaags constant in een web vol negativiteit. In een korte tijd ben ik onwijs veranderd en niet iedereen ziet daar de voordelen van in. Mensen die ik jaren ken, schijnen mij helemaal niet goed te kennen en mensen die ik met hart en ziel vertrouwde, hebben geen vertrouwen in mij. Sceptisch hoogstwaarschijnlijk of gekwetst. Toch klagen ze over mijn gedrag zonder het ook daadwerkelijk naar mij uit te spreken. Ik heb zelf vaak de schuld bij een ander gelegd, omdat het simpelweg het makkelijkste is om te doen. Wanneer je een pad volgt en je hebt een keuze tussen de kortste route = klagen of je moet nog 10 km verder lopen om na te denken over een bepaalde situatie om misschien wel tot de conclusie te komen dat het toch echt aan jezelf heeft gelegen, dan kiezen we toch snel voor de kortste route.

”People are send into our
lives to teach us things that we
need to learn about ourselves.”

Het grappige is dat ik constant kon klagen over allerlei mensen, maar wat pas echt confronterend was, was toen ik besefte dat ik zelf precies ALLES deed, wat ik bij de ander zo ontzettend irritant vond. Het schijnt dat de mensen die je haat, een reflectie zijn van jezelf, waardoor de confrontatie zo groot is, omdat het je simpelweg doet denken aan jezelf. Bijna alle keuzes die wij in het leven maken zijn gebaseerd op angst en ego. Wanneer wij deze 2 cruciale dingen opzij zetten, maken wij pas echt oprechte keuzes waar wij 100% achter staan. Wees kritisch naar jezelf toe, blijf bewust van de keuzes die je maakt en de consequenties daar van. In plaats van altijd maar je vinger naar een ander te wijzen, houd eens een spiegel voor jezelf en wees eerlijk. Overal is een reden voor en niks is toeval. Een betere wereld begint bij onszelf. Durf jij toe te geven dat je fout bent geweest?

Liefs,

Sioejeng

 

Onze verslaving aan drama

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een post heb geschreven wat puur draaide om de inhoud en de boodschap die ik met jullie wil delen. Ik ben nu een paar dagen vrij van werk en zoals jullie misschien wel hebben gemerkt ben ik zeer actief op Social Media om mijn blog meer onder de aandacht te krijgen, zodat ik op lange termijn steeds meer mensen bewuster kan maken over het leven waar wij ons in bevinden. Hier door ben ik een beetje vergeten om een nieuwe post te schrijven en rustig na te denken wat ik nog allemaal met jullie wil delen. Excuses daar voor.

Rihanna - We Found Love ft. Calvin Harris (5)

Vandaag wil ik het graag hebben over ons absurd grote verslaving aan drama. Ik ben namelijk de Koningin van drama en ik kon daar werkelijk ook altijd ontzettend van genieten. Zeuren, klagen, roddelen, problemen maken om niks, maar voornamelijk mezelf in een slachtoffer rol stoppen was mijn grootste favoriet. Om de allerkleinste dingen raakte ik gefrustreerd en ik maakte ruzies om van alles wat er uiteindelijk allemaal nooit echt toe heeft gedaan. De reden dat ik dit deed, was omdat ik simpelweg ontzettend onzeker over mezelf was. Alles wat een ander in mijn ogen niet op de juiste manier deed, trok ik mij heel erg persoonlijk aan. Daardoor ontstaan er problemen die er eigenlijk in eerste instantie niet waren. Wij leven in een wereld vol met aannames. Hoe een ander handelt, projecteren wij op onszelf. Dus wanneer mijn (ex)vriend weer eens besloot om de hele dag niet te reageren of te laat te komen, kwam dat op mij over alsof hij niet genoeg om mij gaf en mij niet waardeerde.

Terwijl dit eigenlijk niks er mee te maken had, want hij was gewoon druk of hij kon niet eerder van uit huis weg vanwege omstandigheden. Toch kon ik het niet laten om helemaal uit mijn dak te gaan en boos te worden. Waarom? Omdat ik niet genoeg van mijzelf hield en hem constant de verantwoordelijkheid gaf om mij te liefhebben. Hij moest mij constant bewijzen dat hij goed genoeg was voor mij, want ik verdiende niks meer dan het allerbeste. Ik had constant de bevestiging nodig dat hij van mij hield, want hij was mijn partner en ik baseerde simpelweg al mijn geluk op ons. Ik deed alles voor hem en verwachte dat terug, want dat is hoe in mijn ogen een relatie werkte. De constante drang naar drama werd alsmaar groter. Huilen, schreeuwen, schelden, alles om mijn zin te krijgen, wat uiteindelijk alleen maar averechts werkt op lange termijn. Er is nooit een moment geweest dat ik achteraf geen spijt had van de dingen die ik had gezegd. Ik dacht er gewoon nooit echt over na of ik heb misschien teveel films gekeken. Hij gaat me toch niet verlaten… ( aanname )

Wat ik mij nu realiseer is dat hoe ik denk, niks zegt over hoe een ander denkt. Hoe ik besluit te handelen staat helemaal los van hoe een ander handelt en de intentie daar van. Zodra je beseft dat een ander 9 van de 10 keer totaal geen slechte bedoelingen heeft of verkeerde intenties kan je meer plaats vrij maken voor begrip in plaats van frustraties. Uiteindelijk heb je er namelijk helemaal niemand mee wanneer je woede met je meedraagt, behalve jezelf. Ik heb jarenlang met zoveel woede rond gelopen en heb zoveel mensen dingen kwalijk genomen, terwijl ik eigenlijk nooit echt de tijd heb genomen om eerst kritisch naar mezelf te kijken. Het is ook gewoon mega confronterend!

” Holding onto anger is like
drinking poison and expecting
the other to die.”

De muur die wij om ons heen bouwen om onze onzekerheid te verbergen door simpelweg gemeen en onredelijk te worden, de onzekerheid die ik projecteerde op mensen waar door zij zich door mij schuldig voelden. Mijn drang naar erkenning en liefde werkte verstikkend en niemand kon mij helpen, behalve ik zelf. We zijn allemaal op zoek naar de juiste persoon, maar vergeten om eerst zelf de juiste persoon te zijn. Ik heb geen controle over een ander en ook niet hoe diegene besluit te handelen. Het enige waar ik controle over heb is mezelf. Hoe wij reageren en de manier hoe wij met een ander om gaan is goud waard. Laat los wat er niet echt toe doet en geniet! Let karma do the work 😉

Liefs,

Sioejeng

 

Ik ben niet anders dan jij

In 2014 begon ik een project in samenwerking met de Fotoacademie Rotterdam waarin ik mensen op een zo puur mogelijke manier liet fotograferen door toentertijd student Aris Vink. Er is geen of nauwelijks Photoshop aan de pas gekomen en wij hebben de mensen gevraagd om zichzelf zo kwetsbaar mogelijk op de foto te laten zetten. Met dit project probeerde ik de acceptatie van het zelf te tonen. Dat we ons niet anders hoeven voor te doen dan wij zijn, want hoe we zijn is meer dan perfect. Het ontdoen van ons alledaags masker.

123-01

Het zit namelijk zo. Ik ben niet anders dan jij. Ons uiterlijk is puur een laag wat over ons heen zit wat bepaald waar we het mee moeten doen de rest van ons leven. Het is aan jou in hoeverre jij de buitenkant jouw leven laat beïnvloeden. Door de jaren heen ben ik er namelijk achter gekomen dat iedereen weleens racistisch is. Elk ras heeft wel iets te zeggen over een ander cultuur en dit heeft niks te maken met of je blank of getint bent. Het probleem is dat we elkaar niet meer zien als individueel, maar als een groep die helaas bijna altijd over één kant wordt geschoren. Het beeld van de stereotype.

Ik ben opgegroeid als Chinees en ik zie er dan ook zo uit. Toch heb ik mezelf nooit met Chinezen geassocieerd en hen normen en waarden. In mijn ogen draaide deze samenleving voornamelijk om status, geld, macht en uiterlijk. Alles waar ik zelf nooit voor heb gestaan. Toch word ik dagelijks met mijn afkomst geconfronteerd wanneer ik uitgescholden wordt op straat of wanneer mij kansen worden ontnomen in mijn carrière. ”Waar kom je vandaan?” is meestal de eerste vraag die mensen aan mij stellen. Gewoon, uit Nederland. Waarom doet ons uiterlijk er zo toe? Is het niet belangrijker om ons te zien als individueel persoon? Onze kwaliteiten, manier van denken en handelen?

Wat wij bereiken in het leven heeft niks te maken met ons geslacht, afkomst, geloof of seksuele voorkeur. Het draait allemaal om de mindset. Zijn wij in staat om te veranderen en beter te worden als persoon. Los van ons uiterlijk. Kunnen wij meer betekenis aan ons leven geven door leergierig te zijn, respectvol te blijven en altijd open te staan voor verandering door het loslaten van angst? Het leven is niks meer dan een patroon van gebeurtenissen. Alle situaties waar wij ons nu in bevinden is een herhaling van gebeurtenissen uit het verleden die alleen een nieuwe vorm hebben aangenomen. We kunnen simpelweg niet elke dag hetzelfde blijven doen en hopen dat er plotseling iets gaat veranderen. We moeten stoppen met onszelf te beperken door te denken in hokjes. In plaats van je druk te maken wat er wel niet allemaal fout kan gaan, denk aan wat er wel niet allemaal goed zou kunnen gaan! Alles is mogelijk als je in jezelf gelooft, het graag genoeg wilt en er hard voor wilt werken.

”If only our eyes saw souls
instead of bodies,
 how very different
our ideals of beauty would be.”

Wie ben ik om jou te vertellen dat je iets niet kan. Wie ben ik om jou te vertellen wie je moet zijn. Wie ben ik om jou te vertellen dat ik beter ben dan jij. Niemand is dom of slim, mooi of lelijk, goed of kwaad. Het belangrijkste is dat jij gelooft in jouw kunnen en je niet laat stoppen door een ander zijn mening of oordeel. Falen gebeurt alleen wanneer je het niet probeert. Wij mensen denken misschien anders dan een ander, maar verlangen ALLEMAAL naar hetzelfde, namelijk liefde, gezondheid en geluk. Onze behoeftes zijn niet anders dan een ander, maar we moeten het doen met wat we hebben. Wees de beste versie van jezelf en ga voor jouw geluk.

Liefs,

Sioejeng

Het verleden definieert jou niet

Op deze regenachtige maandag heb ik besloten om een belangrijk verhaal met jullie te delen. In ons leven maken wij namelijk allerlei beslissingen waarvan we hopen dat dit de beste keuze is en al deze keuzes hebben ons geleid tot waar wij op dit moment zijn. We maken fouten, raken gekwetst en hebben waarschijnlijk ook zelf mensen pijn gedaan. Met de ene beslissing ben je meer tevreden dan de ander, maar hoe dan ook, jij staat nog overeind en dat betekent dat je sterker bent geworden. Als jij op dit moment niet meer dezelfde fouten zou maken als die je in het verleden hebt gemaakt, heb je er simpelweg van geleerd en ben je gegroeid als persoon. Wees trots op jezelf.

Naamloos-1.jpg

Het mooie aan ons is dat wij stuk voor stuk allemaal uniek zijn. We hebben allemaal een eigen verhaal en dat is wat ons anders maakt dan anderen. In mijn leven heb ik veel meegemaakt, zoveel dat ik het soms even vergeet. Je leeft elke dag, staat op, gaat naar school of werk, het is bijna een gewenning, maar besef je soms weleens door hoe veel je wel niet heen bent gegaan? De dierbaren die je bent verloren, de pijn die je hebt ervaren, de onzekerheden die je hebt gevoelt. Alles in het verleden heeft ons gemaakt tot wat we zijn, vandaag. Ik ben er altijd al van overtuigd geweest dat alles precies loopt zoals het heeft moeten gaan. De mensen die wij ontmoeten, de situaties waar wij ons in bevinden, alles heeft een reden en niks is toeval.

Wat belangrijk is, is dat wij aandacht hebben voor wat ons overkomt. Wanneer wij emoties ervaren of ons lichaam pijn doet, leer naar jezelf te luisteren. Het leven geeft ons altijd signalen, dit gebeurt dagelijks en ook in onze dromen. Dit wordt door velen genegeerd of het valt ons simpelweg niet op, omdat we te druk bezig zijn met ons alledaags hectisch leventje. We voelen allemaal dat er iets niet klopt, maar kunnen onze vinger er niet op leggen. Dus leggen we ons er al gauw bij neer en laten we het voor wat het is. Ik ben in mijn hele leven constant tegen dingen aangelopen die me niet lekker zaten. Alsof wij leven in een grote web vol leugens en misleidingen en wij als mens dat allemaal maar gewoon moeten accepteren, omdat dit nou eenmaal is hoe het leven in elkaar steekt. Hoe kan het zo zijn dat de ene persoon het leven leidt waar de ander alleen maar van kan dromen? Heeft dat allemaal nou echt alleen te maken met geluk of pech? We hebben allemaal vraagtekens en vragen ons allemaal af of dit het nou echt is.

Ik ben geboren met eczeem en astma. Door mijn allergie voor zuivelproducten ben ik altijd een kop kleiner geweest dan de rest. In mijn hele schoolperiode ben ik gepest voor mijn afschuwelijke huid, mijn spleetogen en mijn lengte. Dit heeft mij gevormd tot iemand die niet tegen onrecht kan en altijd voor de ‘zwakkeren’ op zou komen. Toch ben ik door de jaren heen mij volledig gaan focussen op mijn uiterlijk, want mijn innerlijk deed er in mijn ogen voor veel niet toe. Wij zijn nou eenmaal visueel ingesteld. Ik heb altijd naar liefde verlangd en ben dan ook door veel mensen pijn gedaan. Op mijn 17e kreeg ik mijn eerste echte vriendje die meerdere keren vreemdging met diverse vrouwen en door zijn moeilijke jeugd was hij ook erg agressief. Mishandeling is iets wat in mijn ogen onvoorstelbaar was. Ook al dacht ik dat het mij nooit zou overkomen, het is mij overkomen. Ik werd als vuil behandeld en het heeft mij kanten van mezelf laten zien, waarvan ik niet wist dat ik het in me had.

”In life we only get bitter or better.
The choice is ours whether we
become victim or victor.”

Nu ik hier op terug kijk kan ik niks anders zeggen, dan dat het me sterker heeft gemaakt. Ik hield niet van mezelf en had geen gevoel van eigenwaarde. Hij kon van alles bij me flikken en toch zou ik hem niet verlaten, want ik was simpelweg te bang dat er niemand was die van mij zou kunnen houden. Ik baseerde mijn volledige geluk op mensen die mij teleurstelden en niet aan mijn verwachtingen konden voldoen. Wat ik hier mee wil duidelijk maken is dat je jouw verleden kan gebruiken als een excuus om jezelf in een slachtoffer rol te stoppen en iedereen om je heen de schuld te geven of je kan het gebruiken als drijfveer om jezelf beter te maken en anderen te helpen. In ons leven hebben wij controle over 2 dingen: hoe je denkt en hoe je handelt. Wij leven in contrast. Zonder duisternis, is er geen licht en zonder verdriet is er geen geluk. Laat jouw verleden jou niet definiëren als persoon. Het is gebeurd en niks in jouw kracht kan hier nog iets aan veranderen. Niemand is perfect en iedereen heeft nare gebeurtenissen meegemaakt waar wij niks van af weten. Omarm al jouw oneffenheden, zorg goed voor je lichaam en hou van jezelf. Focus op de toekomst, leer van je fouten, leef niet om indruk te maken op anderen, maar leef om indruk te maken op jezelf. Jij maakt het verschil.

Liefs,

Sioejeng