Waarom (liefdes)verdriet het beste is wat je kan overkomen.

De afgelopen jaren zijn emotioneel erg zwaar voor mij geweest. Om eerlijk te zijn ben ik altijd al een beetje hopeloos geweest als het aan kwam op gevoelens uiten en hier ook openlijk over te spreken. Thuis heb ik nooit echt geleerd om over mijn gevoelens te praten. Dit heeft vanzelfsprekend ook met de cultuur te maken waar ik oorspronkelijk vandaan kom. Mijn Nederlandse vriendinnetjes dronken een kopje thee met hun moeder na school, dat kende ik niet. Mijn ouders waren altijd aan het werk, werken voor een betere toekomst voor mij en mijn broer. Financieel hebben wij het nooit breed gehad. Toen ik eenmaal naar de middelbare school ging, was de aandacht vooral gefocust op de cijfers die ik haalde, niet perse hoe ik me voelde. Daarnaast moest ik in het verleden regelmatig naar de dokter vanwege mijn huidziekte en astma aanvallen, dit hoefde niet meer toen ik 12 werd, ik was weliswaar ‘gezond’. En zo lang ik geen last had van mijn huid en mijn ademhaling, dan gaat alles toch prima?

bannertje

Het antwoord is nee. Het ging jaren lang alles behalve prima. Door de jaren heen werd het steeds lastiger om open te communiceren en een hechte band met mensen op te bouwen. Ik was immers constant verhuisd en de diepe connecties die ik kreeg met mensen bleek achteraf altijd pijn en teleurstelling te veroorzaken, wanneer ik weer moest vertrekken. Uiteindelijk eindigde ik in een gat, een dorp genaamd Alphen aan den Rijn. Waar ik naar een Christelijke school moest en ik helemaal niks met geloof te maken had en al helemaal niks mee kreeg toen iedereen mij pestte voor hoe ik eruit zag. Mijn bewijsdrang om te laten zien hoe leuk ik wel niet was, werd groter dan mijn drang om arts te worden. School ging steeds slechter en mijn ouders waren ongelofelijk gefrustreerd met het kind die zij verkeerd dachten opgevoed te hebben.

Mijn kortzichtige woonplaats had mij niks te bieden en ik besloot het avontuur elders op te zoeken. Rond mijn 16e begon ik te daten buiten mijn eigen woonplaats om en nam ik vaak de trein naar verschillende steden in Nederland om af te spreken met vrienden, maar ook jongens die ik leerde kennen via het internet. ( lees: hyves, partypeeps lol ) Door constant omringd te worden met verschillende soorten mensen die ik lief heb, heb ik veel geleerd over mezelf. Echte vrienden confronteren je met situaties waar je zelf niet bij stil staat en liefdes-relaties houden je een spiegel voor. Soms werkt het niet meer en groeien mensen uit elkaar. Niet omdat de liefde op is, maar omdat het simpelweg niet bijdraagt aan je zelfgroei of behoeftes in het leven, die ook constant veranderen naarmate je ouder word.

”Show them what you’re made of
by succeeding in life.”

Door de jaren heen ben ik harder geworden, wijzer en sterker. Ik weet wat ik vind, wat ik wil en waar ik naar toe wil. Ik word gezien als iemand die altijd weet wat ze moet doen en haar woordje klaar heeft. Dit word helaas, vrijwel altijd verward met het feit dat ik geen gevoelens heb en niet gekwetst kán worden. Ook ik ben net als iedereen soms onzeker, jaloers, wispelturig, onredelijk en huil ik regelmatig. Ik straf mezelf af voor de emoties die ik voel en de gedachtes die ik heb. Vaak heb ik geen idee wat ik er mee aan moet of waar het vandaan komt. Na de psycholoog dacht ik het allemaal wel uitgevogeld te hebben. ‘Ik weet beter dan dit.’ Hoe kan het dan toch zo zijn dat ik me dood schaam voor de negatieve gedachtes en slechte zelfbeeld die door anderen is veroorzaakt, waar ik geen controle over schijn te hebben? Na een week lang elke nacht in bed te hebben liggen tobben, was ik het beu. Door alles rustig te relativeren en na te denken heb ik ingezien dat je het nooit 100% goed zal doen in iemand anders zijn ogen. Er ontstaat miscommunicatie, aannames en verkeerde interpretatie. Niemand zal je ooit zien voor wie je echt bent, alleen hoe ze zichzelf zien. Laat je niet naar beneden praten door de uitspraken die worden gemaakt vanuit hun eigen beleving en vermogen. Jij bent niet zoals hen en zij zijn niet jou. Alles is mogelijk. Hierbij zeg ik: FUCK IT! Je bent niet meer het meisje van vroeger. De woorden die zijn uitgesproken doen pijn, maar waar ze vroeger mijn hele leven hadden overgenomen en mij onzekerder hadden gemaakt, verander ik het nu in een nieuwe les, drijfveer en kracht. Wat zeiden ze nou.. wie het laatst lacht…?

Liefs,

Sioejeng

Ik ben niet anders dan jij

In 2014 begon ik een project in samenwerking met de Fotoacademie Rotterdam waarin ik mensen op een zo puur mogelijke manier liet fotograferen door toentertijd student Aris Vink. Er is geen of nauwelijks Photoshop aan de pas gekomen en wij hebben de mensen gevraagd om zichzelf zo kwetsbaar mogelijk op de foto te laten zetten. Met dit project probeerde ik de acceptatie van het zelf te tonen. Dat we ons niet anders hoeven voor te doen dan wij zijn, want hoe we zijn is meer dan perfect. Het ontdoen van ons alledaags masker.

123-01

Het zit namelijk zo. Ik ben niet anders dan jij. Ons uiterlijk is puur een laag wat over ons heen zit wat bepaald waar we het mee moeten doen de rest van ons leven. Het is aan jou in hoeverre jij de buitenkant jouw leven laat beïnvloeden. Door de jaren heen ben ik er namelijk achter gekomen dat iedereen weleens racistisch is. Elk ras heeft wel iets te zeggen over een ander cultuur en dit heeft niks te maken met of je blank of getint bent. Het probleem is dat we elkaar niet meer zien als individueel, maar als een groep die helaas bijna altijd over één kant wordt geschoren. Het beeld van de stereotype.

Ik ben opgegroeid als Chinees en ik zie er dan ook zo uit. Toch heb ik mezelf nooit met Chinezen geassocieerd en hen normen en waarden. In mijn ogen draaide deze samenleving voornamelijk om status, geld, macht en uiterlijk. Alles waar ik zelf nooit voor heb gestaan. Toch word ik dagelijks met mijn afkomst geconfronteerd wanneer ik uitgescholden wordt op straat of wanneer mij kansen worden ontnomen in mijn carrière. ”Waar kom je vandaan?” is meestal de eerste vraag die mensen aan mij stellen. Gewoon, uit Nederland. Waarom doet ons uiterlijk er zo toe? Is het niet belangrijker om ons te zien als individueel persoon? Onze kwaliteiten, manier van denken en handelen?

Wat wij bereiken in het leven heeft niks te maken met ons geslacht, afkomst, geloof of seksuele voorkeur. Het draait allemaal om de mindset. Zijn wij in staat om te veranderen en beter te worden als persoon. Los van ons uiterlijk. Kunnen wij meer betekenis aan ons leven geven door leergierig te zijn, respectvol te blijven en altijd open te staan voor verandering door het loslaten van angst? Het leven is niks meer dan een patroon van gebeurtenissen. Alle situaties waar wij ons nu in bevinden is een herhaling van gebeurtenissen uit het verleden die alleen een nieuwe vorm hebben aangenomen. We kunnen simpelweg niet elke dag hetzelfde blijven doen en hopen dat er plotseling iets gaat veranderen. We moeten stoppen met onszelf te beperken door te denken in hokjes. In plaats van je druk te maken wat er wel niet allemaal fout kan gaan, denk aan wat er wel niet allemaal goed zou kunnen gaan! Alles is mogelijk als je in jezelf gelooft, het graag genoeg wilt en er hard voor wilt werken.

”If only our eyes saw souls
instead of bodies,
 how very different
our ideals of beauty would be.”

Wie ben ik om jou te vertellen dat je iets niet kan. Wie ben ik om jou te vertellen wie je moet zijn. Wie ben ik om jou te vertellen dat ik beter ben dan jij. Niemand is dom of slim, mooi of lelijk, goed of kwaad. Het belangrijkste is dat jij gelooft in jouw kunnen en je niet laat stoppen door een ander zijn mening of oordeel. Falen gebeurt alleen wanneer je het niet probeert. Wij mensen denken misschien anders dan een ander, maar verlangen ALLEMAAL naar hetzelfde, namelijk liefde, gezondheid en geluk. Onze behoeftes zijn niet anders dan een ander, maar we moeten het doen met wat we hebben. Wees de beste versie van jezelf en ga voor jouw geluk.

Liefs,

Sioejeng