Even voorstellen..

Hoi ! Wat ontzettend leuk dat je hebt besloten om even op mijn blog te komen gluren. Ik ben Sioejeng. Dit klinkt als een hele lastige naam, maar dit spreek je eigenlijk uit als Si-oe-jeng. Waarschijnlijk zegt dit jou werkelijk hélemaal niets, maar van het ene op de andere dag besloot ik mijn drukke kantoorbaan als ontwerper op te zeggen, om speciaal voor jou deze blog op te starten..

De afgelopen jaren ben ik namelijk nogal druk bezig geweest met het proberen iemand te zijn. Op jonge leeftijd verliet ik de middelbare school en rondde ik 2 mode studies af om vervolgens fulltime te gaan werken als ontwerper. Ik had veel ambities en werkte elke dag keihard om dit waar te maken. Ik maakte het liefst zoveel mogelijk nieuwe vrienden en zorgde er voor dat mijn agenda elke dag volgeboekt stond met allerlei afspraken, waar ik achteraf met veel tegenzin naar toe ging.

Toch moest en zou ik mijn afspraken nakomen, want ik vond het immers belangrijk om door iedereen zo leuk mogelijk gevonden te worden. Dus begon ik over van alles mee te praten, roddelde ik veel, kraakte ik anderen af en vroeg ik constant om advies, wat vervolgens averechts werkte wanneer ik besloot om dit advies ook daadwerkelijk op te volgen. Ik liet namelijk anderen mij vertellen wat ik moest doen met MIJN leven. Dit allemaal, omdat ik constant een enorme drang had aan erkenning en bevestiging dat ik wel écht leuk genoeg ben.

Doordeweeks werkte ik van maandag tot vrijdag dus wanneer het weekend eindelijk aangebroken was, wilde ik zoveel mogelijk ontsnappen aan de realiteit. Het liefst stond ik elk weekend in de club te feesten en dronk ik graag wat wijntjes om even aan de sleur te ontkomen en alles te vergeten. Zondagen besteedde ik het liefst uren in bed met de TV aan op de meest loze programma’s. Heerlijk vond ik het. Tot het moment dat mijn relatie op de klippen liep. Ik woonde samen en ons 4-jarige relatie begon langzaam aan een routine te worden die wij niet konden doorbreken. Beiden werkten we fulltime en hadden we een redelijk vast inkomen. Het enige wat nog mistte, was een koopwoning en kinderen. Bij de gedachte alleen al kreeg ik het Spaans benauwd. Dit kon het toch niet zijn? Ik was immers pas 23 en had mijn leven precies bewandeld zoals iedereen dat deed. Waarom was ik dan zo ontzettend ongelukkig?

In deze blog ga ik je door middel van posts en video’s vertellen hoe ik door mijn eigen ervaringen nieuwe inzichten heb gekregen om je te laten weten dat het niet uit maakt wat anderen besluiten om met hun leven te doen en dat het vooral belangrijk is wat JOU gelukkig maakt. Aarzel ook zeker niet om een reactie te plaatsen wanneer je ergens een vraag over hebt of dit kan natuurlijk ook anoniem door mij een e-mail te sturen 🙂

Liefs,

Sioejeng