Waarom (liefdes)verdriet het beste is wat je kan overkomen.

De afgelopen jaren zijn emotioneel erg zwaar voor mij geweest. Om eerlijk te zijn ben ik altijd al een beetje hopeloos geweest als het aan kwam op gevoelens uiten en hier ook openlijk over te spreken. Thuis heb ik nooit echt geleerd om over mijn gevoelens te praten. Dit heeft vanzelfsprekend ook met de cultuur te maken waar ik oorspronkelijk vandaan kom. Mijn Nederlandse vriendinnetjes dronken een kopje thee met hun moeder na school, dat kende ik niet. Mijn ouders waren altijd aan het werk, werken voor een betere toekomst voor mij en mijn broer. Financieel hebben wij het nooit breed gehad. Toen ik eenmaal naar de middelbare school ging, was de aandacht vooral gefocust op de cijfers die ik haalde, niet perse hoe ik me voelde. Daarnaast moest ik in het verleden regelmatig naar de dokter vanwege mijn huidziekte en astma aanvallen, dit hoefde niet meer toen ik 12 werd, ik was weliswaar ‘gezond’. En zo lang ik geen last had van mijn huid en mijn ademhaling, dan gaat alles toch prima?

bannertje

Het antwoord is nee. Het ging jaren lang alles behalve prima. Door de jaren heen werd het steeds lastiger om open te communiceren en een hechte band met mensen op te bouwen. Ik was immers constant verhuisd en de diepe connecties die ik kreeg met mensen bleek achteraf altijd pijn en teleurstelling te veroorzaken, wanneer ik weer moest vertrekken. Uiteindelijk eindigde ik in een gat, een dorp genaamd Alphen aan den Rijn. Waar ik naar een Christelijke school moest en ik helemaal niks met geloof te maken had en al helemaal niks mee kreeg toen iedereen mij pestte voor hoe ik eruit zag. Mijn bewijsdrang om te laten zien hoe leuk ik wel niet was, werd groter dan mijn drang om arts te worden. School ging steeds slechter en mijn ouders waren ongelofelijk gefrustreerd met het kind die zij verkeerd dachten opgevoed te hebben.

Mijn kortzichtige woonplaats had mij niks te bieden en ik besloot het avontuur elders op te zoeken. Rond mijn 16e begon ik te daten buiten mijn eigen woonplaats om en nam ik vaak de trein naar verschillende steden in Nederland om af te spreken met vrienden, maar ook jongens die ik leerde kennen via het internet. ( lees: hyves, partypeeps lol ) Door constant omringd te worden met verschillende soorten mensen die ik lief heb, heb ik veel geleerd over mezelf. Echte vrienden confronteren je met situaties waar je zelf niet bij stil staat en liefdes-relaties houden je een spiegel voor. Soms werkt het niet meer en groeien mensen uit elkaar. Niet omdat de liefde op is, maar omdat het simpelweg niet bijdraagt aan je zelfgroei of behoeftes in het leven, die ook constant veranderen naarmate je ouder word.

”Show them what you’re made of
by succeeding in life.”

Door de jaren heen ben ik harder geworden, wijzer en sterker. Ik weet wat ik vind, wat ik wil en waar ik naar toe wil. Ik word gezien als iemand die altijd weet wat ze moet doen en haar woordje klaar heeft. Dit word helaas, vrijwel altijd verward met het feit dat ik geen gevoelens heb en niet gekwetst kán worden. Ook ik ben net als iedereen soms onzeker, jaloers, wispelturig, onredelijk en huil ik regelmatig. Ik straf mezelf af voor de emoties die ik voel en de gedachtes die ik heb. Vaak heb ik geen idee wat ik er mee aan moet of waar het vandaan komt. Na de psycholoog dacht ik het allemaal wel uitgevogeld te hebben. ‘Ik weet beter dan dit.’ Hoe kan het dan toch zo zijn dat ik me dood schaam voor de negatieve gedachtes en slechte zelfbeeld die door anderen is veroorzaakt, waar ik geen controle over schijn te hebben? Na een week lang elke nacht in bed te hebben liggen tobben, was ik het beu. Door alles rustig te relativeren en na te denken heb ik ingezien dat je het nooit 100% goed zal doen in iemand anders zijn ogen. Er ontstaat miscommunicatie, aannames en verkeerde interpretatie. Niemand zal je ooit zien voor wie je echt bent, alleen hoe ze zichzelf zien. Laat je niet naar beneden praten door de uitspraken die worden gemaakt vanuit hun eigen beleving en vermogen. Jij bent niet zoals hen en zij zijn niet jou. Alles is mogelijk. Hierbij zeg ik: FUCK IT! Je bent niet meer het meisje van vroeger. De woorden die zijn uitgesproken doen pijn, maar waar ze vroeger mijn hele leven hadden overgenomen en mij onzekerder hadden gemaakt, verander ik het nu in een nieuwe les, drijfveer en kracht. Wat zeiden ze nou.. wie het laatst lacht…?

Liefs,

Sioejeng

Kunnen mannen en vrouwen vrienden zijn?

Hooooi. Vandaag schrijf ik een post over de grote vraag: Kunnen mannen en vrouwen vrienden zijn? Dat antwoord zal vast en zeker voor iedereen verschillend zijn, maar in mijn ogen is dat zeker een ja. In mijn Youtube filmpje zal ik niet al te diep gaan op alle stof die ik met jullie wil delen, maar als je geïnteresseerd bent in mijn kijk hier op, zal ik je zeker aanraden om verder te blijven lezen.

Door de jaren heen ben ik er namelijk 100% zeker van geraakt dat mannen en vrouwen heel goed vrienden kunnen zijn. Dit komt voornamelijk doordat mijn perspectief naar relaties heel erg is veranderd en ik begrijp nu steeds meer dat mannen en vrouwen helemaal niet zo verschillend zijn, maar dat we voornamelijk verschillend zijn gemaakt. We leven in een generatie dat de lijn namelijk steeds dunner lijkt te worden. Mannen worden steeds meer ijdel, terwijl vrouwen juist steeds meer nonchalanter worden. Het is niet meer vanzelfsprekend dat de man full-time aan het werk is en dat de vrouw thuis voor de kinderen moet zorgen.

Vroeger was het zo dat mannen sterk werden gemaakt voor het jagen, de oorlogen die zij moesten voeren. Mannen mochten geen gevoel tonen of een teken van zwakte, want dan verloor je simpelweg het gevecht. Er moest brood op de plank komen en de vrouwen waren zorgzaam en konden daarom beter voor de kinderen zorgen. Ik ben nu een beetje aan het afdwalen van mijn verhaal, maar naarmate de tijd is verstreken zien we steeds meer dat die kloof kleiner lijkt te worden. Mannen zijn tegenwoordig net zo zorgzaam en veel vrouwen willen nu juist concentreren op hun carrière en hoeven geen eens perse meer kinderen of te trouwen. We zijn nu veel meer bezig met wat ons écht gelukkig maakt.

Door de maatschappij zijn wij op zo’n manier gevormd dat wij vrouwen elkaar als concurrenten zijn gaan zien. Niet perse op de werkvloer, maar voornamelijk voor onze aandacht van mannen. Wij vrouwen moeten onszelf als een perfect beeld neerzetten, zodat wij meer kans maken op een geschikte man om mee te binden. We dragen hakken, strakke jurkjes, smeren make-up op ons gezicht en leren hoe we moeten koken en om mannen te verleiden in bed. Wanneer ik laatst een vrouw tegen kwam op straat bekeek ze mij eerst van top tot teen en zit ze aan haar haren terwijl ze haar vriend net wat steviger beet pakt terwijl ik ze voorbij loop. Is dat echt nodig? In plaats van dat we allemaal zo panisch zijn over het vinden van de juiste partner, moeten we ons meer bezig gaan houden met de juiste persoon te zijn. Jezelf zo goed kennen op een manier dat je niet eens meer iemand nodig hebt om voldoening te vinden. Zelfvertrouwen die van jou afstraalt en je nooit meer constant druk hoeft te maken of jouw partner vreemd zal gaan. Vriendschap kunnen aan gaan met iemand van het ander geslacht, omdat je die bevestiging van meer dan dat niet meer nodig hebt. Laat die onzekerheid los!

” You can only lose
what you cling to.”

Ik heb zo ontzettend veel mannen gedate in mijn leven dat ik mij nog elke dag afvraag waarom. Waarom kon ik niet gewoon vrienden blijven? Ongeveer 80% van de mannen waar ik mee ben geweest waren totaal niet relatie-potentieel, maar toch moest ik mezelf er altijd in forceren. Terwijl ik nu gewoon mega relaxed met de meesten om kan gaan, maar dan als vrienden. Het is ons zo ingepraat dat wij altijd maar de liefde van ons leven moeten vinden, dat wij helemaal verblind zijn van dat ideale beeld en er 9 van de 10 keer gewoon in rollen. We zijn vaak niet eens verliefd, maar gewoon gehecht. We komen in een comfort-zone en gewenning. Nu stel ik mezelf altijd de vraag: zie ik mezelf met hem voor de rest van mijn leven en word ik dan oprecht gelukkig of ben ik gewoon eenzaam en op zoek naar aandacht dus neem ik genoegen met hem, ook al weet ik diep in mijn hart dat hij het niet is? Conclusie: mannen en vrouwen kunnen in mijn ogen vrienden zijn, als beide partijen stevig genoeg in hun schoenen staan om het geest sterker te laten zijn dan het vlees. In sommige gevallen is de waarde van liefde in vriendschap nog mooier dan in een relatie.

Liefs,

Sioejeng

 

Wat is de betekenis van vriendschap?

In mijn 24-jarig bestaan ben ik ongeveer 6x verhuisd en heb ik in 4 verschillende steden gewoond. Dit is redelijk veel en hierdoor was het voor mij makkelijk om met nieuwe mensen in contact te komen. Ik moest mij tenslotte elke keer weer opnieuw voorstellen in een klas vol met kinderen die elkaar al jarenlang kenden. Op eerste gezicht is iedereen een vreemde, tot je deze leert kennen, zeg ik altijd. Ik vond nieuwe vrienden maken fantastisch en sinds de opkomst van internet was het nog makkelijker om contact te leggen met mensen uit verschillende steden in Nederland. Ik reisde dan ook regelmatig het één en ander af, kon het praktisch met iedereen goed vinden en heb de tijd van mijn leven gehad. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Ik kon goed luisteren en vond het altijd fijn om mensen advies te geven, te helpen waar dat nodig was en te motiveren om beter te worden. Wat mij opviel is dat mijn vriendengroep altijd erg divers is geweest. Ik maakte geen onderscheid in afkomst, seksuele voorkeur, geloof of stereotype. Als ik je graag mocht, ging ik met je om. Zo simpel was het.

tumblr_static_ewagyiryt60o44sgk8oww40sk

Toch is het door de jaren heen al lang niet meer zo simpel als ik dacht. Vriendschap kost tijd, begrip, geduld en ontzettend veel energie. Daarnaast krijgen we veel te maken met teleurstellingen, miscommunicatie en onbesproken aannames die ruzies veroorzaken. In mijn leven heb ik ontzettend veel mensen ontmoet, veel plezier gehad, veel pijn ervaren, maar het allerbelangrijkste, ik heb onvoorwaardelijk veel van mensen gehouden. Zoveel dat ik zelf pijn ervaarde wanneer het slecht met ze ging. Dat ik zo erg het beste met ze voor had, dat ik mijn mening volledig probeerde door te drukken waarvan ik dacht, dat, dat het beste voor ze was, dat mensen hier van schrokken en afstand van mij namen. Ik hield zo erg van mensen dat ik mijn volledige geluk op hun baseerde, al mijn tijd voor ze vrij maakte en mij aan hen vast begon te klampen. Dat is toch hoe vriendschap werkt, dacht ik?

Wij mensen hebben namelijk nogal een drang om iets te bezitten, wanneer dit ons gelukkig maakt. Ik ben er voor jou, als jij er voor mij bent. Jij bent mijn vriend, dus ik verwacht dat je tijd voor mij vrij maakt en naar me luistert als ik je nodig heb. Dus raken we teleurgesteld en onzeker wanneer dit niet gebeurt op het moment dat wij dat willen en het nodig hebben. Hoe meer vrienden, hoe meer meningen en verplichtingen. We spreken af, vertellen alles over ons persoonlijke leven, horen hun advies aan en volgen het dan ook op, want anders luisteren we niet naar ze en dat is respectloos. Ik zou niet durven om mijn vrienden te teleurstellen door naar mezelf te luisteren en zelf te bepalen wat ik doe met de situatie, want ik heb immers om hun mening gevraagd. ‘Als jij maar gelukkig bent.’

Precies, als ik echt gelukkig ben, waarom zou diegene’s mening er dan toe moeten doen? Waarom zou mijn keuze een ander kwetsen als ik voor mezelf besluit te kiezen. Het is toch mijn leven? Dit klinkt misschien allemaal belachelijk wanneer je het leest, maar dit is exact hoe het er in mijn leven aan toe ging. Iedereen heeft overal een mening en oordeel over, je hoort verhalen over mensen die je niet eens kent en toch knik je ja en praat je over van alles mee, terwijl we hier eigenlijk helemaal niks van af weten. Je gaat er in mee, want het zijn je vrienden en je wilt er voor ze zijn, omdat zij er ook altijd voor jou zijn en je wilt ze oprecht helpen, want je houdt van ze.

“The most important relationship in your life is the relationship you have with yourself. Because no matter what happens, you will always be with yourself.”

Tot ik me besefte dat ik eigenlijk zoveel van iedereen hield, dat ik vergeten was om van mezelf te houden. Ik luisterde niet eens meer naar wat ik zelf wilde, vroeg advies om de kleinste dingen en kon niks meer alleen. Ik was zo afhankelijk geworden van mijn vrienden dat ik het niet uit kon staan om alleen te zijn. De confrontatie was te groot en ik zou me dan eenzaam voelen. Ik was niet tevreden met wie ik was geworden. Al die jaren ben ik constant bezig geweest met het pleasen van alles en iedereen en ben ik mezelf helemaal kwijt geraakt onderweg.

Ik realiseerde me dat vriendschap voor mij een andere betekenis heeft gekregen. Mensen die ik al jaren kende, zitten niet meer in dezelfde levensfase en ik kan ze gewoon niet helpen en dat hoeft ook helemaal niet. Ik ben namelijk niet verantwoordelijk voor niemand, behalve voor mezelf. Waarom zou ik selectief een groep kiezen die ik liefheb, als ik iedereen wil liefhebben? Vriendschap is prachtig wanneer dit vrijblijvend is, zonder verwachtingen, zonder verplichtingen. Het is het accepteren van de ander, exact zoals diegene is. Vriendschap is oprecht, onvoorwaardelijk en liefdevol. Liefde is geven zonder er iets voor terug te verwachten. Verwachting en verplichting om te liefhebben is geen vriendschap, maar simpelweg een overeenkomst uit eigen belang.

Mensen komen en gaan in de loop der tijd, maar jij bent de enige persoon waar je de rest van je leven, elke milliseconde mee zal besteden, dus zorg er dan ook voor dat deze persoon degene is waar je ontzettend gelukkig mee bent. Wees geen gevangene van je eigen gedachtes en focus op wat jou gelukkig maakt. Wat is oprecht belangrijk voor jou in het leven? Wat zijn je passies en doelen? Waar sta je voor? Hoe behandel je, jezelf en hoe behandel je anderen? Gelukkig zijn begint bij jou en zeg nou zelf, wie omringd zich nou niet graag met een gelukkig persoon 😉

Liefs,

Sioejeng