Waarom (liefdes)verdriet het beste is wat je kan overkomen.

De afgelopen jaren zijn emotioneel erg zwaar voor mij geweest. Om eerlijk te zijn ben ik altijd al een beetje hopeloos geweest als het aan kwam op gevoelens uiten en hier ook openlijk over te spreken. Thuis heb ik nooit echt geleerd om over mijn gevoelens te praten. Dit heeft vanzelfsprekend ook met de cultuur te maken waar ik oorspronkelijk vandaan kom. Mijn Nederlandse vriendinnetjes dronken een kopje thee met hun moeder na school, dat kende ik niet. Mijn ouders waren altijd aan het werk, werken voor een betere toekomst voor mij en mijn broer. Financieel hebben wij het nooit breed gehad. Toen ik eenmaal naar de middelbare school ging, was de aandacht vooral gefocust op de cijfers die ik haalde, niet perse hoe ik me voelde. Daarnaast moest ik in het verleden regelmatig naar de dokter vanwege mijn huidziekte en astma aanvallen, dit hoefde niet meer toen ik 12 werd, ik was weliswaar ‘gezond’. En zo lang ik geen last had van mijn huid en mijn ademhaling, dan gaat alles toch prima?

bannertje

Het antwoord is nee. Het ging jaren lang alles behalve prima. Door de jaren heen werd het steeds lastiger om open te communiceren en een hechte band met mensen op te bouwen. Ik was immers constant verhuisd en de diepe connecties die ik kreeg met mensen bleek achteraf altijd pijn en teleurstelling te veroorzaken, wanneer ik weer moest vertrekken. Uiteindelijk eindigde ik in een gat, een dorp genaamd Alphen aan den Rijn. Waar ik naar een Christelijke school moest en ik helemaal niks met geloof te maken had en al helemaal niks mee kreeg toen iedereen mij pestte voor hoe ik eruit zag. Mijn bewijsdrang om te laten zien hoe leuk ik wel niet was, werd groter dan mijn drang om arts te worden. School ging steeds slechter en mijn ouders waren ongelofelijk gefrustreerd met het kind die zij verkeerd dachten opgevoed te hebben.

Mijn kortzichtige woonplaats had mij niks te bieden en ik besloot het avontuur elders op te zoeken. Rond mijn 16e begon ik te daten buiten mijn eigen woonplaats om en nam ik vaak de trein naar verschillende steden in Nederland om af te spreken met vrienden, maar ook jongens die ik leerde kennen via het internet. ( lees: hyves, partypeeps lol ) Door constant omringd te worden met verschillende soorten mensen die ik lief heb, heb ik veel geleerd over mezelf. Echte vrienden confronteren je met situaties waar je zelf niet bij stil staat en liefdes-relaties houden je een spiegel voor. Soms werkt het niet meer en groeien mensen uit elkaar. Niet omdat de liefde op is, maar omdat het simpelweg niet bijdraagt aan je zelfgroei of behoeftes in het leven, die ook constant veranderen naarmate je ouder word.

”Show them what you’re made of
by succeeding in life.”

Door de jaren heen ben ik harder geworden, wijzer en sterker. Ik weet wat ik vind, wat ik wil en waar ik naar toe wil. Ik word gezien als iemand die altijd weet wat ze moet doen en haar woordje klaar heeft. Dit word helaas, vrijwel altijd verward met het feit dat ik geen gevoelens heb en niet gekwetst kán worden. Ook ik ben net als iedereen soms onzeker, jaloers, wispelturig, onredelijk en huil ik regelmatig. Ik straf mezelf af voor de emoties die ik voel en de gedachtes die ik heb. Vaak heb ik geen idee wat ik er mee aan moet of waar het vandaan komt. Na de psycholoog dacht ik het allemaal wel uitgevogeld te hebben. ‘Ik weet beter dan dit.’ Hoe kan het dan toch zo zijn dat ik me dood schaam voor de negatieve gedachtes en slechte zelfbeeld die door anderen is veroorzaakt, waar ik geen controle over schijn te hebben? Na een week lang elke nacht in bed te hebben liggen tobben, was ik het beu. Door alles rustig te relativeren en na te denken heb ik ingezien dat je het nooit 100% goed zal doen in iemand anders zijn ogen. Er ontstaat miscommunicatie, aannames en verkeerde interpretatie. Niemand zal je ooit zien voor wie je echt bent, alleen hoe ze zichzelf zien. Laat je niet naar beneden praten door de uitspraken die worden gemaakt vanuit hun eigen beleving en vermogen. Jij bent niet zoals hen en zij zijn niet jou. Alles is mogelijk. Hierbij zeg ik: FUCK IT! Je bent niet meer het meisje van vroeger. De woorden die zijn uitgesproken doen pijn, maar waar ze vroeger mijn hele leven hadden overgenomen en mij onzekerder hadden gemaakt, verander ik het nu in een nieuwe les, drijfveer en kracht. Wat zeiden ze nou.. wie het laatst lacht…?

Liefs,

Sioejeng

Volwassen worden

Sinds dit weekend heb ik nogal een dipje vanwege een aantal redenen. Een daarvan is dat ik er een beetje droevig van word wat er allemaal bij het volwassen worden bij komt kijken.  Vroeger toen ik klein was kon ik werkelijk waar niet wachten om volwassen te zijn. We kochten baby poppen in de speelgoedwinkels, want wij wilden maar al te graag zelf moeder worden en kinderen gaan verzorgen. Zoveel dromen die ik waar wilde maken, zoveel mooie dingen waar ik naar verlangde. Volwassen worden is AWESOME.

Tuurlijk, dat is ergens waar. Volwassen worden is best leuk opzich. Toch verbaas ik me er over hoeveel niet leuke dingen erbij komen kijken. Iedereen verlangt naar vrijheid, maar tegelijkertijd zoeken wij allemaal een full-time baan waar wij 40 uur van ons leven aan vast zitten in de week. Willen wij een koopwoning, een auto en een gezin stichten met kinderen waar wij de rest van ons leven voor moeten zorgen. Ironisch, we ontnemen onze vrijheid en kunnen niet meer gaan en staan waar we willen, terwijl wij hier toch echt zelf voor hebben gekozen. Ligt het dan echt aan mij of worden we nooit echt volwassen? Als het aan mij ligt, voel ik me nog precies hetzelfde als 10 jaar geleden, maar dan iets wijzer. Het probleem met volwassen worden is in mijn ogen dat veel mensen daar de verkeerde indruk van hebben.

”Be soft. Don’t let the world
make 
you hard.
Do not let the pain make you 
hate.
Do not let the bitterness steal

your kindness.”

Het volwassen leven draait steeds meer om geld en daarin laten wij ons constant tegen houden in wat wij echt willen bereiken in het leven. We kopen meer, hebben steeds meer bezittingen en tegelijkertijd verliezen we ons zelf onderweg. Waar zijn we eigenlijk mee bezig? Heeft iemand enig idee wat ze eigenlijk aan het doen zijn of doen we allemaal maar alsof en hopen we dat we het juiste pad aan het bewandelen zijn? In mijn ogen is volwassen worden voornamelijk het bewust worden van wat er om ons heen gebeurd. De dag dat wij mensen oprecht begrijpen, is de dag dat wij het leven begrijpen. Volwassen worden heeft niks te doen met leeftijd, maar met ervaring. In het leven worden mensen alleen beter of bitter. Blijf dicht bij jezelf en laat niemand je vertellen wie je moet zijn en wat je moet doen. Uiteindelijk draait het om dat jij gelukkig bent.

Liefs,

Sioejeng

 

It’s not you, it’s me

Het afgelopen halfjaar ben ik ontzettend druk bezig geweest met mij zelf opnieuw te leren kennen. We zijn allemaal druk met ons werk, studie of sociale netwerken. Elke dag omringen we onszelf met allerlei verschillende mensen en zonder dat je het door hebt vaar je al snel met alle winden mee. We bevinden ons in een klaag cultuur waarin iedereen wel iets te zeuren heeft, het is nooit goed. Al snel leggen we de schuld bij een ander of willen we dat een ander het voor ons op lost, zo lang we er zelf maar niks aan hoeven te doen. Toch blijven we door klagen en dan vragen we ons af waarom er niks veranderd.

chants-field-mirror-4-by-alex-baker-photography

Ik heb eigenlijk nooit door gehad hoe negatief mensen waren tot ik er op ging letten. Hoeveel er wel niet werd geklaagd op werk of wanneer ik met mijn vrienden wat ging drinken. Bijna alles in het leven ligt buiten ons controle, maar wat nou als je beseft dat een schip zich bevindt op water en pas kan zinken, wanneer het water de schip binnendringt? Met andere woorden, jij bent de enige die er controle over heeft of je deze negativiteit jouw leven laat binnendringen en het jou naar beneden laat halen.

Tuurlijk, het is heerlijk om af en toe even te zeuren. Opgekropte gevoelens leiden naar gezondheidsproblemen of een hoge bloeddruk. Toch is er in mijn ogen een groot verschil tussen eenmalig ontevreden zijn met een situatie of constant terug te komen op hetzelfde probleem en er zelf niks aan veranderen. Wat voor mij heel erg heeft gewerkt is het feit dat wij geen controle hebben over wat een ander besluit te handelen, maar dat we alleen controle hebben over hoe wij hier op reageren en hier mee omgaan. Een fout die herhaaldelijk wordt gemaakt is geen fout meer, maar een keuze.

In mijn omgeving bevind ik mij hedendaags constant in een web vol negativiteit. In een korte tijd ben ik onwijs veranderd en niet iedereen ziet daar de voordelen van in. Mensen die ik jaren ken, schijnen mij helemaal niet goed te kennen en mensen die ik met hart en ziel vertrouwde, hebben geen vertrouwen in mij. Sceptisch hoogstwaarschijnlijk of gekwetst. Toch klagen ze over mijn gedrag zonder het ook daadwerkelijk naar mij uit te spreken. Ik heb zelf vaak de schuld bij een ander gelegd, omdat het simpelweg het makkelijkste is om te doen. Wanneer je een pad volgt en je hebt een keuze tussen de kortste route = klagen of je moet nog 10 km verder lopen om na te denken over een bepaalde situatie om misschien wel tot de conclusie te komen dat het toch echt aan jezelf heeft gelegen, dan kiezen we toch snel voor de kortste route.

”People are send into our
lives to teach us things that we
need to learn about ourselves.”

Het grappige is dat ik constant kon klagen over allerlei mensen, maar wat pas echt confronterend was, was toen ik besefte dat ik zelf precies ALLES deed, wat ik bij de ander zo ontzettend irritant vond. Het schijnt dat de mensen die je haat, een reflectie zijn van jezelf, waardoor de confrontatie zo groot is, omdat het je simpelweg doet denken aan jezelf. Bijna alle keuzes die wij in het leven maken zijn gebaseerd op angst en ego. Wanneer wij deze 2 cruciale dingen opzij zetten, maken wij pas echt oprechte keuzes waar wij 100% achter staan. Wees kritisch naar jezelf toe, blijf bewust van de keuzes die je maakt en de consequenties daar van. In plaats van altijd maar je vinger naar een ander te wijzen, houd eens een spiegel voor jezelf en wees eerlijk. Overal is een reden voor en niks is toeval. Een betere wereld begint bij onszelf. Durf jij toe te geven dat je fout bent geweest?

Liefs,

Sioejeng

 

Onze verslaving aan drama

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een post heb geschreven wat puur draaide om de inhoud en de boodschap die ik met jullie wil delen. Ik ben nu een paar dagen vrij van werk en zoals jullie misschien wel hebben gemerkt ben ik zeer actief op Social Media om mijn blog meer onder de aandacht te krijgen, zodat ik op lange termijn steeds meer mensen bewuster kan maken over het leven waar wij ons in bevinden. Hier door ben ik een beetje vergeten om een nieuwe post te schrijven en rustig na te denken wat ik nog allemaal met jullie wil delen. Excuses daar voor.

Rihanna - We Found Love ft. Calvin Harris (5)

Vandaag wil ik het graag hebben over ons absurd grote verslaving aan drama. Ik ben namelijk de Koningin van drama en ik kon daar werkelijk ook altijd ontzettend van genieten. Zeuren, klagen, roddelen, problemen maken om niks, maar voornamelijk mezelf in een slachtoffer rol stoppen was mijn grootste favoriet. Om de allerkleinste dingen raakte ik gefrustreerd en ik maakte ruzies om van alles wat er uiteindelijk allemaal nooit echt toe heeft gedaan. De reden dat ik dit deed, was omdat ik simpelweg ontzettend onzeker over mezelf was. Alles wat een ander in mijn ogen niet op de juiste manier deed, trok ik mij heel erg persoonlijk aan. Daardoor ontstaan er problemen die er eigenlijk in eerste instantie niet waren. Wij leven in een wereld vol met aannames. Hoe een ander handelt, projecteren wij op onszelf. Dus wanneer mijn (ex)vriend weer eens besloot om de hele dag niet te reageren of te laat te komen, kwam dat op mij over alsof hij niet genoeg om mij gaf en mij niet waardeerde.

Terwijl dit eigenlijk niks er mee te maken had, want hij was gewoon druk of hij kon niet eerder van uit huis weg vanwege omstandigheden. Toch kon ik het niet laten om helemaal uit mijn dak te gaan en boos te worden. Waarom? Omdat ik niet genoeg van mijzelf hield en hem constant de verantwoordelijkheid gaf om mij te liefhebben. Hij moest mij constant bewijzen dat hij goed genoeg was voor mij, want ik verdiende niks meer dan het allerbeste. Ik had constant de bevestiging nodig dat hij van mij hield, want hij was mijn partner en ik baseerde simpelweg al mijn geluk op ons. Ik deed alles voor hem en verwachte dat terug, want dat is hoe in mijn ogen een relatie werkte. De constante drang naar drama werd alsmaar groter. Huilen, schreeuwen, schelden, alles om mijn zin te krijgen, wat uiteindelijk alleen maar averechts werkt op lange termijn. Er is nooit een moment geweest dat ik achteraf geen spijt had van de dingen die ik had gezegd. Ik dacht er gewoon nooit echt over na of ik heb misschien teveel films gekeken. Hij gaat me toch niet verlaten… ( aanname )

Wat ik mij nu realiseer is dat hoe ik denk, niks zegt over hoe een ander denkt. Hoe ik besluit te handelen staat helemaal los van hoe een ander handelt en de intentie daar van. Zodra je beseft dat een ander 9 van de 10 keer totaal geen slechte bedoelingen heeft of verkeerde intenties kan je meer plaats vrij maken voor begrip in plaats van frustraties. Uiteindelijk heb je er namelijk helemaal niemand mee wanneer je woede met je meedraagt, behalve jezelf. Ik heb jarenlang met zoveel woede rond gelopen en heb zoveel mensen dingen kwalijk genomen, terwijl ik eigenlijk nooit echt de tijd heb genomen om eerst kritisch naar mezelf te kijken. Het is ook gewoon mega confronterend!

” Holding onto anger is like
drinking poison and expecting
the other to die.”

De muur die wij om ons heen bouwen om onze onzekerheid te verbergen door simpelweg gemeen en onredelijk te worden, de onzekerheid die ik projecteerde op mensen waar door zij zich door mij schuldig voelden. Mijn drang naar erkenning en liefde werkte verstikkend en niemand kon mij helpen, behalve ik zelf. We zijn allemaal op zoek naar de juiste persoon, maar vergeten om eerst zelf de juiste persoon te zijn. Ik heb geen controle over een ander en ook niet hoe diegene besluit te handelen. Het enige waar ik controle over heb is mezelf. Hoe wij reageren en de manier hoe wij met een ander om gaan is goud waard. Laat los wat er niet echt toe doet en geniet! Let karma do the work 😉

Liefs,

Sioejeng

 

Sheeeee’s back

Yaaay ik ben terug van weggeweest! Niet meer uren nadenken over hoe ik een foto ga nemen en of het wel in mijn feed past. Geen foto’s meer plaatsen om het publiek te laten geloven dat mijn leven perfect is, dat ik perfect ben. Geen seksueel getinte foto’s meer waarin ik mannen wil laten zien dat ik zo ontzettend sexy ben door net de juiste pose te gebruiken met mijn borstjes naar voren en zwoele blik in de camera. Niet meer nadenken over de perfect gestylede outfits voor op vakantie. Geen extra apps meer voor de hoeveelheid likes en followers.

insta

Gewoon Instagram gebruiken als mezelf. Raar, eerlijk, vrolijk, genieten van de kleine dingen, maar vooral erg optimistisch en strevend naar een betere wereld. Mijn leven is niet insta-perfect, ik ben niet insta-perfect en ik schaam me er niet langer voor. Het ‘perfecte’ leven in de media is niks meer dan schijn, laat je niet gek maken en blijf bewust van de dingen die er echt toe doen. Voel je goed en voel je lekker. Stop met het vergelijken van jezelf met anderen en start met indruk te maken op jezelf. In de wereld is er niemand zoals jij en dat maakt jou uniek!

”Sometimes the grass is greener on the
other side, because its fake”

Volg mijn avonturen en een dosis positiviteit op: @lekkerjezelfzijnn

Liefs,

Sioejeng

 

Ik ben niet anders dan jij

In 2014 begon ik een project in samenwerking met de Fotoacademie Rotterdam waarin ik mensen op een zo puur mogelijke manier liet fotograferen door toentertijd student Aris Vink. Er is geen of nauwelijks Photoshop aan de pas gekomen en wij hebben de mensen gevraagd om zichzelf zo kwetsbaar mogelijk op de foto te laten zetten. Met dit project probeerde ik de acceptatie van het zelf te tonen. Dat we ons niet anders hoeven voor te doen dan wij zijn, want hoe we zijn is meer dan perfect. Het ontdoen van ons alledaags masker.

123-01

Het zit namelijk zo. Ik ben niet anders dan jij. Ons uiterlijk is puur een laag wat over ons heen zit wat bepaald waar we het mee moeten doen de rest van ons leven. Het is aan jou in hoeverre jij de buitenkant jouw leven laat beïnvloeden. Door de jaren heen ben ik er namelijk achter gekomen dat iedereen weleens racistisch is. Elk ras heeft wel iets te zeggen over een ander cultuur en dit heeft niks te maken met of je blank of getint bent. Het probleem is dat we elkaar niet meer zien als individueel, maar als een groep die helaas bijna altijd over één kant wordt geschoren. Het beeld van de stereotype.

Ik ben opgegroeid als Chinees en ik zie er dan ook zo uit. Toch heb ik mezelf nooit met Chinezen geassocieerd en hen normen en waarden. In mijn ogen draaide deze samenleving voornamelijk om status, geld, macht en uiterlijk. Alles waar ik zelf nooit voor heb gestaan. Toch word ik dagelijks met mijn afkomst geconfronteerd wanneer ik uitgescholden wordt op straat of wanneer mij kansen worden ontnomen in mijn carrière. ”Waar kom je vandaan?” is meestal de eerste vraag die mensen aan mij stellen. Gewoon, uit Nederland. Waarom doet ons uiterlijk er zo toe? Is het niet belangrijker om ons te zien als individueel persoon? Onze kwaliteiten, manier van denken en handelen?

Wat wij bereiken in het leven heeft niks te maken met ons geslacht, afkomst, geloof of seksuele voorkeur. Het draait allemaal om de mindset. Zijn wij in staat om te veranderen en beter te worden als persoon. Los van ons uiterlijk. Kunnen wij meer betekenis aan ons leven geven door leergierig te zijn, respectvol te blijven en altijd open te staan voor verandering door het loslaten van angst? Het leven is niks meer dan een patroon van gebeurtenissen. Alle situaties waar wij ons nu in bevinden is een herhaling van gebeurtenissen uit het verleden die alleen een nieuwe vorm hebben aangenomen. We kunnen simpelweg niet elke dag hetzelfde blijven doen en hopen dat er plotseling iets gaat veranderen. We moeten stoppen met onszelf te beperken door te denken in hokjes. In plaats van je druk te maken wat er wel niet allemaal fout kan gaan, denk aan wat er wel niet allemaal goed zou kunnen gaan! Alles is mogelijk als je in jezelf gelooft, het graag genoeg wilt en er hard voor wilt werken.

”If only our eyes saw souls
instead of bodies,
 how very different
our ideals of beauty would be.”

Wie ben ik om jou te vertellen dat je iets niet kan. Wie ben ik om jou te vertellen wie je moet zijn. Wie ben ik om jou te vertellen dat ik beter ben dan jij. Niemand is dom of slim, mooi of lelijk, goed of kwaad. Het belangrijkste is dat jij gelooft in jouw kunnen en je niet laat stoppen door een ander zijn mening of oordeel. Falen gebeurt alleen wanneer je het niet probeert. Wij mensen denken misschien anders dan een ander, maar verlangen ALLEMAAL naar hetzelfde, namelijk liefde, gezondheid en geluk. Onze behoeftes zijn niet anders dan een ander, maar we moeten het doen met wat we hebben. Wees de beste versie van jezelf en ga voor jouw geluk.

Liefs,

Sioejeng