Als je het allemaal even niet meer weet

De afgelopen weken dat ik niet meer full-time werk, voelde als een enorme opluchting en tegelijkertijd wist ik ook niet wat ik met mezelf aan moest. Ik maak altijd extreme beslissingen zonder daar altijd de consequenties van in te zien. Dat komt helaas meestal pas achteraf en dan moet ik nog uit zien te vinden wat ik daar mee moet. Ik zit namelijk al 2 weken lang zonder baan, maar moet nog wel mijn maand huur zien te betalen. Dit gaat lukken hoor, daar niet van. Ik heb natuurlijk wel een klein buffertje van mijn vorige baan opgespaard, voordat ik abrupt besloot te stoppen met werken.

meditation and yoga practicing at sunset

Ik sta s’ochtends op, rond een uur of 10/11. Met de gedachte dat ik daadwerkelijk nergens heen hoef, niemand moet zijn en helemaal niks hoef te doen. Hoe bizar is dat? Het vervelende daar van is dat ik daar door ontzettend lui word. In de maanden dat ik 40 uur op kantoor zat, deed ik nog van alles daar naast om mijn tijd nuttig te gebruiken. Ik zat aan mijn blog, liep s’avonds hard en ging elke week naar yoga les en daar tussendoor sprak ik weleens met vrienden af om wat te drinken en te feesten. Waar is die energie naar toe? Ik denk dat ik op kantoor telkens het gevoel had dat er van alles aan mij voor bij ging, omdat ik daar verplicht zoveel uur moest zitten. Nu ik die vrijheid heb om zelf te bepalen waar ik ga en sta, heb ik helemaal niet meer die drang om alles te moeten doen. Ik weet waar ik naar toe wil, maar ik baal dat het allemaal nog zo lang gaat duren. Geduld is noodzakelijk.

De ene dag was productiever dan een ander, maar om eerlijk te zijn heb ik de laatste weken daadwerkelijk niks echt ondernomen. Ik wilde gewoon een part-time baan vinden, zo dat ik mij niet meer druk hoef te maken over mijn huur. Mijn huisje is fantastisch en die zou ik voor geen goud kwijt willen raken. Het leven voelt als een oceaan. De ene dag zijn de golven hoog en het water woest, het voelt bijna alsof je verdrinkt. Andere dagen zijn de golven kalm en sereen. Je ligt met je gezicht naar de zon en het voelt alsof je zweeft. Ik denk dat we de rest van ons leven in deze oceaan zullen zwemmen, maar het is fijn om te weten dat je niet zult verdrinken. Het ding is dat we het zogenaamd altijd zo druk hebben, maar eigenlijk maak je het jezelf druk. Er is tijd genoeg, maar het is essentieel om je tijd zo in te delen dat je het alleen kwijt bent aan wat echt belangrijk is. Waar jij jouw energie daadwerkelijk aan kwijt wilt zijn en wat baat heeft aan jouw gemoedstoestand.

” The only limits in life, 
are those we impose
on ourselves.”

Ik ben tegenwoordig heel zuinig met mijn tijd. Mijn hele leven lang ben ik omringd geweest met allerlei verschillende mensen waar ik mijn tijd en energie aan kwijt was. Je luistert naar ze, je geeft ze advies, je neemt ze in je huis, je kookt voor ze. Tot je erachter komt dat je alleen maar energie kwijt bent en daar uiteindelijk uitgeput van raakt. Wanneer ik het even niet meer weet, trek ik mijn sneakers aan en ga ik meestal een uur lang buiten wandelen of neem ik een yoga les. Ga ik heel lang in bed liggen of probeer ik te mediteren. Ik ga stap voor stap na, wat ik wil dat er gaat veranderen en ik focus mij op de oplossingen van de problemen waar ik tegen aan loop. Vroeger pakte ik standaard mijn telefoon erbij om anderen om hulp of advies te vragen. Nu ben ik er van bewust dat niemand mij echt kan helpen, behalve ik zelf. Ik ben tenslotte de enige die het volledige plaatje ziet. Ik ben degene die zich daadwerkelijk in een bepaalde situatie bevind waar emoties en gevoelens bij komen kijken. Niemand voelt wat ik voel en niemand kent mij zoals ik mezelf ken. Je moet alleen kritisch naar jezelf kunnen blijven kijken en open staan voor de confrontatie. In ons leven vechten we tegen niemand meer, behalve tegen ons zelf.

Liefs,

Sioejeng