Waarom ik minder make-up ben gaan dragen

Allereerst wil ik zeggen dat make-up iets is waar ik nooit goed mee overweg kon, vanwege mijn huid. Tot dat ik rond mijn 17e er wat draaglijker voor werd. Op jonge leeftijd werd mijn interesse er al voor gewekt. Prachtige lipsticks, kwasten en frutseltjes die op mijn moeder haar tafel lagen met een enorme spiegel en verschillende parfum flesjes. Ik vond het geweldig om te zien hoe zij zich zelf klaar maakte voordat ze de deur uitliep. Mijn moeder was een échte vrouw van haar tijd. Met de jaren is ze iets minder ijdel geworden, maar ze wist dondersgoed dat ze er vroeger geweldig uit zag en dat anderen dat ook vonden wanneer zij over straat liep. Stiekem hoopte ze ook dat haar dochter prachtig zou worden met lang haar, jurkjes en hoge hakken. Een typisch ideaalbeeld wat veel Chinezen hebben van haar leeftijd. Helaas was het vanaf mijn geboorte al vrij snel duidelijk dat ik niet het type meisje zou worden wat altijd rond paradeert in jurken en hakjes. Ik schaamde me vanwege mijn slechte huid en wilde dit het liefst zoveel mogelijk verbergen door niet op te vallen.

Document 23012018

Rond mijn middelbare schooltijd was ik nog altijd een muurbloempje. Laatst bladerde ik door wat oude foto’s en toen realiseerde ik me pas dat ik totaal niet lekker in mijn vel zat tot ik na het VMBO naar 4 HAVO besloot te gaan. Make-up begon ik overigens al te dragen vanaf de eerste klas. Iedereen deed dit, dus ik kon niet achterblijven. Hetzelfde gold voor strings, BH’s, met jongens zoenen en roken. Iets wat ik nooit echt heb gedaan, vanwege mijn astma, maar de twijfel was er zeker. Rond mijn puberteit was ik erg onzeker. Heel aantrekkelijk vond ik mezelf niet en door de reactie van mijn mannelijke klasgenoten begreep ik dat zij dat ook niet vonden. Ik weet nog heel goed hoe ik werd uitgescholden voor: Lelijk! School cijfers interesseerden me niet meer, terwijl ik er zo zeker van was dat ik in de eerste klas al naar de HAVO zou opstromen door hard te werken. De aandacht was compleet verdwenen. Ik wilde alleen nog maar leuk en knap gevonden worden. Als je goede cijfers haalde of goed oplette in de klas, was je een nerd en werd je gepest. Maar echt… kei hard gepest. Ik zou alles doen om niet gepest te worden en er bij te horen. Dat was alles wat telde.

Rond mijn 17e begon ik meer make-up te dragen en werd ik er zelfs best wel goed in. Dit loonde, want ik kreeg steeds meer aandacht en jongens begonnen steeds meer interesse in mij te krijgen. Dit voelde goed, want school zat niet mee en ik had iets gevonden waar ik steeds beter in werd en waar door mensen mij interessant begonnen te vinden. Namelijk, mijn uiterlijk. Eenmaal begonnen bij het Grafisch Lyceum in Rotterdam begon ik steeds meer te experimenteren met hoe ik eruit zag. Mijn uiterlijk was overigens mijn visitekaart als creatieveling. Iedereen zag er anders uit en ik vond het fantastisch. Ik begon mijn haren te verven in elke kleur mogelijk en begon steeds meer interesse te krijgen voor make-up producten. Mijn huid scheen het te tolereren, dus er was in feite niks meer wat mij tegenhield. Rond mijn 23e werd ik ZO GOED met make-up, dat ik er daadwerkelijk als een ander persoon uit kon zien. Ik tekende altijd een dikke zwarte lijn boven mijn ogen. Dit gaf het een groter effect en gaven mijn ogen een meer Westerse look in plaats van die kleine spleetogen die ik verafschuwde.

Toen ik 25 was, besloot ik mijn wenkbrauwen te tatoeëren. Van mezelf had ik namelijk helemaal geen wenkbrauwen en dit tekende ik al in allerlei vormen en maten sinds ik 12 was. Ik was heel erg tevreden met hoe ik eruit zag en wist dondersgoed dat ik alle mannen aan de haak kon slaan door de manier hoe ik me kleedde, gedroeg en provoceerde. Ik had een geweldig vriendje en vond alles aan hem het einde. Hij was avontuurlijk, intelligent, creatief, zachtaardig en had onwijze humor. Ik was geobsedeerd met alles wat hij deed en zag alle vrouwen als een concurrentie. Zo geobsedeerd, dat hij het niet meer trok. Mijn jaloezie en onzekerheid was niet te harden. Mijn wereld stortte in en na maandenlang begreep ik pas écht wat ik mezelf had aangedaan. Ik had een ander naast mijn mooie overkomen, niets meer te bieden. Ik had mijzelf compleet verwaarloosd door alle aandacht aan mijn uiterlijk te schenken en niet mezelf proberen te ontwikkelen op intellectueel niveau. Ik had mezelf volgegooid met nieuws over kleding, tassen, schoenen, celebrity’s en make-up. Terwijl ik dacht dat ik juist tevreden was met mijzelf, was ik alles behalve. Ik durfde de deur niet meer uit zonder mijn eyeliner, moest bij elke hap weer mijn lippenstift checken en spendeerde honderden euro’s uit om er sexy uit te zien met mijn nep nagels en opgedofte overkomen. Alle vrouwen zag ik als concurrentie, omdat ik wist dat er heel veel mooie vrouwen zijn op de wereld. Dit allemaal.. voor wat?

Hoe meer make-up je draagt, hoe onzekerder je, je over je eigen daadwerkelijke zelf voelt. Hoe meer je draagt, hoe slechter je huid wordt. Hoe bleker je huid wordt. Omarm jezelf. Elke sproet, elke litteken. Alle oneffenheden maken jou tot wie je bent. Zoals iedereen zegt komt schoonheid van binnen en wanneer jij lekker in je vel zit, uit zich dat in elke vorm weer naar buiten toe. Hoe ironisch het ook klinkt dat wij als vrouw zijnde ons mooi willen maken voor de ander en de ander ons het mooist vind wanneer we juist volledig onze ‘naakte’ zelf zijn. Doe dingen waar je gelukkig van wordt op lange termijn. Werk in plaats van buiten naar binnen, van binnen naar buiten. Dingen waarvan je met trots kan zeggen: DIT HEB IK GEDAAN en DIT KAN IK. Uiterlijk vervaagt, maar een goed hart, een sterk karakter en kennis zal altijd blijven bestaan.

Liefs,

Sioejeng

Positief blijven in een negatieve omgeving

Je kent het wel.. na een lange tijd elke dag hard te hebben gewerkt met velen deadlines, late uurtjes en veel stress zijn we er weer aan toe: vakantie. Het moment waar we al die maanden naar toe hebben gewerkt lijkt dan eindelijk daar te zijn. Vanaf het moment dat onze vlucht geboekt is, kunnen we er alleen nog maar naar toe leven. We tellen met moeite de dagen af en er lijkt geen eind aan al die lange werkdagen te komen. Toch is het eindelijk zo ver: ik ga weer op reis.

waves2_zpsf5ab5fef

De maanden na het ontslag van mijn kantoor baan was niet makkelijk na 4 jaar een bepaalde gewenning te hebben opgebouwd. Mijn leven was namelijk voor het grootste deel al uitgestippeld. Ik stond op om 7 uur s’ochtends en maakte een werk dag van 8 uur exclusief een half uur lunch pauze. Na werk deed ik de boodschappen, maakte ik snel wat klaar en keek ik wat series voor het slapen gaan. Ik moest immers weer vroeg op staan de volgende dag, dus sliep ik altijd rond 22:30u max. Ik ging alleen op reis en bij mijn terugkomst kreeg ik net als velen na een reis, een hoop nieuwe inzichten. Ik barstte van de positieve energie en toen ik ontslag nam had ik grote dromen. Er was mij veel duidelijk geworden en het leek alsof ik de wereld aan kon. Zo onbeschrijfelijk veel nieuwe kennis, het voelde als een complete openbaring. Deze term staat ook wel bekend als ”woke”. Het bewust worden van alles wat er om je heen gebeurd. Emoties die we voelen, gebeurtenissen die voorkomen en ook de gevolgen daar van. Alles werd een stukje duidelijker voor mij en ik voelde een bom vol energie dat ik anderen moest helpen. Ik wilde zelfs een boek schrijven om mijn nieuwe inzichten te delen. Toch is het moeilijk om positief te blijven wanneer we ons constant bevinden in een omgeving waar veel geklaag, geroddel en negativiteit heerst en waar macht, rijkdom en ego centraal staan.

Hedendaags werk ik 4 dagen in een restaurant. Ik serveer tafels en maak bordjes schoon waar anderen van hebben gegeten. Dagelijks hoor ik mensen klagen over hoe ze geen handen uit willen steken om de rotzooi op te ruimen of geen zin hebben om te werken. Mijn energie was weg. Bijna alle goede voornemens en dromen die ik wilde waarmaken waren niet uitgekomen. Toch voel ik me er niet helemaal slecht over. Ik voel namelijk geen maatschappelijke druk meer. De ego die ooit gestreeld moest worden, bestaat niet meer. Ik voel geen schaamte -noch voel ik me niet minder of meer dan een ander. Door de jaren heen ben ik namelijk steeds meer bewust geworden van wie ik ben, waar ik toe in staat ben en wat ik wil in het leven. Ik hoef mezelf niet meer te bewijzen aan anderen, omdat ik het pad al heb bewandeld zoals iedereen zei dat ik hem moest bewandelen en daar werd ik zielsongelukkig van. Ik leef niet om aan anderen hen verwachtingen te voldoen en zij niet aan de mijne. Elke dag voel ik me voldaan, omdat ik weet dat ik in de juiste richting zit en ik geduld moet hebben en hard zal werken voor mijn eigen dromen wanneer ik daar klaar voor ben.

De constante prestatiedruk, de erkenning en de bevestiging van anderen dat je succesvol en rijk moet zijn om gelukkig te zijn is niks meer dan een mindset. Besef wat je hebt en wat je waard bent. De indruk die je op anderen achter laat is meer waard dan het bedrag op je rekening. Geef jezelf de ruimte en de tijd om te groeien en te komen waar je wilt zijn. Positief blijven houdt niet in dat je geen tegenslagen kent, maar weten dat je hoe dan ook er weer bovenop komt. Positief zijn houdt niet in dat je geen negatieve gedachtes met je meedraagt, maar dat je bewust blijft van het feit dat ook jij de kracht hebt om een obstakel te overwinnen en geen controle hebt over de situatie of wat anderen besluiten te doen. Het enige waar je controle over hebt is hoe jij er mee om gaat. Klagen leidt naar niks meer dan alleen meer negativiteit en hoe meer energie je erin stopt, hoe meer hier van ontstaat. Ik klaag. Kan ik iets veranderen? Ja? Dan doe ik dat. Nee? Maak er dan het beste van. Mindset is everything.

Liefs,

Sioejeng

 

De grote voordelen van alleen zijn

Hallo allemaal! Ten eerste: SORRY. Het spijt me dat het zo lang heeft geduurd voor een nieuwe blog post. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik geen tijd had, want tijd valt altijd te maken. Door alle leuke afleidingen heen tijdens deze fantastische zomer weken, is het me simpelweg ontglipt en zag ik mijn blog even niet als prioriteit. Het is schaars dat de zon zo volop schijnt in Nederland en ik doe dan ook mijn best om hier elk moment zo veel mogelijk van te genieten. Niet te beginnen over dat ik sinds een maand weer part-time aan het werk ben in de horeca en evenementen om mijn huur te kunnen betalen, nadat ik abrupt besloot te stoppen met werken ( haha, een beetje geld is dus toch wel een beetje belangrijk ).

IMG_0048

Vandaag wil ik het hebben over een onderwerp die ik al erg lang wilde bespreken met jullie. Namelijk: de grote voordelen van alleen zijn. Vanaf kleins af aan worden we er aan alle kanten mee dood gegooid: liefde maakt gelukkig. Niet liefde in het algemeen, maar vooral het deel van een leven delen met één specifiek persoon, waar je de rest van je leven lang gelukkig mee zal zijn. We groeien op met deze gedachte via Disney films, muziek video’s, romantische films, alles draait maar om één ding: liefde is voor altijd en het is niet mogelijk om alleen gelukkig te zijn. Naarmate ik ouder word, is mij iets heel duidelijk geworden, namelijk dat alleen zijn, he-le-maal oké is. Sterker nog, het is essentieel om alleen gelukkig te kunnen zijn, voordat je, je besluit te binden aan een persoon.

In mijn hele leven ben ik altijd op zoek geweest naar een partner om mijn leven mee te delen. Ik vond alleen zijn ronduit verschrikkelijk en er was niks anders waar ik meer een hekel aan had dan alleen zijn. Ik voelde mij dan eenzaam en ongewild. Om eerlijk te zijn is dit altijd een grote onzekerheid van mij geweest en ik ben mezelf dan ook vaak compleet kwijt geraakt wanneer ik weer eens verliefd werd op iemand, waar bij ik het gevoel kreeg dat ik niet goed genoeg was. Ik raakte zo in de ban van de ander en zou er alles voor over hebben, dat ik in de loop der tijd vergat dat ook ik, speciaal ben. Zelf ben ik er van overtuigd dat alles in het leven gebeurt om een reden en dat alle mensen die je ontmoet, een voorbereiding is op wat er nog gaat komen. Sommige liefdes blijven langer hangen en de ander misschien maar voor een paar maanden. Hoe je het ook wendt of keert, een persoon kan een les zijn of een zegen.

” If you truly love your self,
you could never hurt an other.”

In relaties worden 2 verschillende mensen onbewust naar elkaar gevormd. Je wordt besmet waar je mee om gaat, zeggen ze weleens. Dit is dan ook werkelijk waar. Oude schoolgenoten heb ik een relatie zien aan gaan wanneer zij 19 waren en die dan toch besluiten om uit elkaar te gaan rond hun 25e. In je leven verander je namelijk constant, wat vroeger je dromen waren, zijn misschien nu jouw dromen niet meer en wat je vroeger mooi vond, vind je nu misschien wel afschuwelijk. Daar bij veranderen ook onze normen, waarden, eisen, verwachtingen en prioriteiten. En zeg nou zelf, hoe kun je weten wat jou daadwerkelijk gelukkig maakt, als je niet de tijd hebt genomen om jezelf door en door te leren kennen?

Zelf heb ik altijd in relaties gezeten en ik kan met veel trots zeggen dat ik nu bijna een jaar vrijgezel ben en gelukkiger dan ooit. Nog nooit heb ik mezelf op zo’n manier kunnen ontdekken en oprecht gekeken naar wie ik echt ben, wat ik echt wil en wat belangrijk voor mij is in mijn leven, zonder ook maar enig rekening te moeten houden met een ander. Vorige week werd ik 25 en waar het bij de meesten misschien even slikken is, moet ik zeggen dat ik me nog nooit zo zelfverzekerd heb gevoeld als nu. Ouder worden is steeds meer ervaring op doen, een stukje wijzer worden, jezelf steeds meer accepteren voor wie je werkelijk bent. Het verleden omarmen die je maken tot wie je bent, je imperfecties, maar ook al je kwaliteiten. Weet wie je bent en weet dat, dat genoeg is. Jij bent compleet.

Liefs,

Sioejeng

 

 

De laatste werkdag.. waarom dan?

Voor wie erg nieuwsgierig is waarom ik in hemelsnaam zou stoppen met werken, heb ik hier een heel duidelijk uitleg over. Wij worden namelijk dagelijks in de maling genomen vanaf het moment dat wij geboren worden en naar school gaan. Het vertrouwen in onszelf wordt ons constant ontnomen wanneer ons wordt verteld dat wij niet slim zijn of niet genoeg kwaliteiten te bieden hebben in wat het ook mag zijn. Dit doet ons geloven dat we ook daadwerkelijk niet goed genoeg zijn en hier leggen we ons in de loop der tijd al gauw bij neer. Na je studie afgerond te hebben begint het echte leven en begin je met het solliciteren voor jouw droombaan. Die studieschuld die je hebt opgebouwd heb je zo weer terugbetaalt wanneer je eenmaal full-time gaat werken.

Helaas komen we er al snel achter dat dit helemaal niet zo is. We hebben een mooi diploma, maar nauwelijks nog ervaring op onze CV staan. Overal waar je kijkt vragen ze minimaal 5 jaar ervaring, een goed afgeronde studie op minimaal HBO niveau en een waslijst met wat je wel niet allemaal zou moeten kunnen. De werkzaamheden worden in een prachtig jasje gestopt en de moed begint ons al gauw in de schoenen te zakken. Er moet toch wel iets zijn wat ik kan?? Tuurlijk, vast wel, maar jouw sollicitatie belandt al gauw tussen de rest van de brandstapel. Tussen concurrenten die meer ervaring hebben, al jaren in het vak zitten of zichzelf net wat beter kunnen presenteren. Zegt dit iets over jouw kwaliteiten? Betekent dit dat jij het werk niet beter zou kunnen? Nee. Toch ga je dit langzaamaan geloven na alle afwijzingen die je binnen hebt gekregen en raken we in een depressie wanneer wij niet het werk kunnen leveren wat er van ons wordt verwacht.

”Insanity: doing the same thing
over and over again and
expecting different results.”

Het grootste probleem in onze Westerese samenleving is dat wij constant streven naar succes, geld, macht, perfectie, meer, meer, meer. Wij krijgen alle kansen die we maar kunnen wensen dus wij moeten er alles aan doen om aan de top van de piramide te komen. Anders hebben we onze kansen verspild en worden we ongelukkig. Kijk naar onze buren, onze vrienden, zij hebben het beter dan wij. We raken verbitterd wanneer we niet hebben bereikt wat we willen en elke dag keihard werken om nog net onze huur te kunnen betalen en voor de kinderen te zorgen ( die ik nog niet eens heb ).

Voor wat?? Voor dat bescheiden salaris die je elke maand weer op je rekening gestort krijgt en 25 vakantie dagen in een jaar? Zodat je elke maand weer wat leuks kan kopen voor in je huis of kleren, waar je niet al genoeg van hebt? Wij proberen een leeg gat op te vullen die niet opgevuld wordt.. waarom niet? Omdat wij zo erg streven naar een hoger doel, dat wij er niet eens meer bij stil kunnen staan wat er echt toe doet en wat we al hebben. Een hart die klopt, een dak boven ons hoofd, eten om ons te voeden. Alles kost geld, maar wat je niet kan kopen zijn manieren, karakter, respect, moralen, vertrouwen, integriteit, gezond verstand en liefde. Wij besteden ons leven door te werken tot de dood en kijken hier over 40 jaar op terug en nemen het ons zelf kwalijk dat we toen niet in zagen wat er op dat moment werkelijk toe deed. Namelijk meer tijd besteden met onze geliefdes, onze eigen dromen waarmaken, passies uitwerken, reizen, zelfontwikkeling. Er niet alleen zijn, maar ook echt aanwezig zijn.

Slavernij is nooit verdwenen.. het heeft alleen een nieuwe vorm aangenomen.. sluit je ogen niet voor de realiteit, laat de angst los die ze jou hebben ingepraat en geloof in jezelf en de verandering die jij kan maken. Morgen is niet gegarandeerd. Leg die telefoon een keer weg en kijk je geliefden aan in de ogen. Wees aanwezig, dankbaar. Luister naar ze. Besef dat alles wat een ander kan, jij dat ook kan bereiken. Als je het maar graag genoeg wilt en bereid bent om er hard voor te werken. Er is mooiers dan pure passie en onthoud: het perfecte moment bestaat niet tot jij deze creëert.

Liefs,

Sioejeng