Volwassen worden

Sinds dit weekend heb ik nogal een dipje vanwege een aantal redenen. Een daarvan is dat ik er een beetje droevig van word wat er allemaal bij het volwassen worden bij komt kijken.  Vroeger toen ik klein was kon ik werkelijk waar niet wachten om volwassen te zijn. We kochten baby poppen in de speelgoedwinkels, want wij wilden maar al te graag zelf moeder worden en kinderen gaan verzorgen. Zoveel dromen die ik waar wilde maken, zoveel mooie dingen waar ik naar verlangde. Volwassen worden is AWESOME.

Tuurlijk, dat is ergens waar. Volwassen worden is best leuk opzich. Toch verbaas ik me er over hoeveel niet leuke dingen erbij komen kijken. Iedereen verlangt naar vrijheid, maar tegelijkertijd zoeken wij allemaal een full-time baan waar wij 40 uur van ons leven aan vast zitten in de week. Willen wij een koopwoning, een auto en een gezin stichten met kinderen waar wij de rest van ons leven voor moeten zorgen. Ironisch, we ontnemen onze vrijheid en kunnen niet meer gaan en staan waar we willen, terwijl wij hier toch echt zelf voor hebben gekozen. Ligt het dan echt aan mij of worden we nooit echt volwassen? Als het aan mij ligt, voel ik me nog precies hetzelfde als 10 jaar geleden, maar dan iets wijzer. Het probleem met volwassen worden is in mijn ogen dat veel mensen daar de verkeerde indruk van hebben.

”Be soft. Don’t let the world
make 
you hard.
Do not let the pain make you 
hate.
Do not let the bitterness steal

your kindness.”

Het volwassen leven draait steeds meer om geld en daarin laten wij ons constant tegen houden in wat wij echt willen bereiken in het leven. We kopen meer, hebben steeds meer bezittingen en tegelijkertijd verliezen we ons zelf onderweg. Waar zijn we eigenlijk mee bezig? Heeft iemand enig idee wat ze eigenlijk aan het doen zijn of doen we allemaal maar alsof en hopen we dat we het juiste pad aan het bewandelen zijn? In mijn ogen is volwassen worden voornamelijk het bewust worden van wat er om ons heen gebeurd. De dag dat wij mensen oprecht begrijpen, is de dag dat wij het leven begrijpen. Volwassen worden heeft niks te doen met leeftijd, maar met ervaring. In het leven worden mensen alleen beter of bitter. Blijf dicht bij jezelf en laat niemand je vertellen wie je moet zijn en wat je moet doen. Uiteindelijk draait het om dat jij gelukkig bent.

Liefs,

Sioejeng

 

Loslaten..

Ik heb heel veel moeite met het loslaten van mensen. Op één of andere manier vind ik het heel belangrijk dat ik er alles aan heb gedaan om een relatie tussen mij en een persoon te laten werken voordat ik de stekker eruit kan trekken. Zelfs al heb ik er maandenlang mee rondgelopen, dag en nacht er over na heb lopen denken, loslaten is en blijft gewoon ontzettend moeilijk. Waarom is dat toch zo? De herinneringen die je hebt gedeeld? Zijn aanrakingen? Zijn stem? Alles. Alles doet pijn.

Juist omdat ik alles zo diep voel, kan dit voor mij een zegen zijn of een vloek. Ik ben altijd heel jaloers op sommige mensen die hun emoties zo erg onder de controle lijken te hebben, dat het lijkt dat het ze niks doet. Toch vraag ik me af in hoeverre dat zo is, of dat ze van binnen enorm met zichzelf aan het vechten zijn tegen hun emoties. Het blijft ook gewoon lastig. Je vraagt je af .. Maar wat als.. Je blijft er in hangen, maakt het moeilijker dan het is en voor je het weet ben je weer een halfjaar verder. De gevoelens zijn gegroeid en de pijn wordt erger naarmate de tijd verstrijkt. Hou er gewoon mee op.

Alles wat wij hebben gehad, bloed langzaam dood. De herinneringen zijn minder leuk, onze gesprekken zijn niet meer hetzelfde. Ik kan je niet meer aanraken op de manier dat ik deed en dat doet pijn. Heel veel pijn. Soms huil ik er om. Alleen op mijn kamer. Niemand die mij iets kan vertellen. Allerlei vragen die door je hoofd heen gaan. Waar is het dan in hemelsnaam fout gegaan? Helemaal in het begin al eigenlijk. Toen ik allang wist dat ik er niet klaar voor was. Wat kan ik doen om het beter te maken? Niks. Ik moet je gewoon loslaten.

” You don’t need strength to let go, all you need is understanding. “

Mensen komen en gaan in ons leven. Altijd met een reden. Ze leren ons om te vertrouwen, te liefhebben of om simpelweg los te laten. Alles wat wij aantrekken in ons leven is een weerspiegeling van onze eigen gedachtes. In een ruimte vol hectiek, is soms het geluid van stilte het allermooist. Als alle schade zich al heeft verspreid is tijd soms het enige wat nog kan helen. Geef jezelf de tijd, neem de gevoelens tot je op. Raak de controle kwijt en laat je emoties los. Neem een moment om er bij stil te staan wat je precies voelt en waarom. Pijn is een vorm van kracht. Het verleden maakt ruimte voor nieuwe energie en iets beters wat er op jouw pad gaat komen. Wat jou niet breekt, gaat je alleen maar sterker maken. En vergeet niet.. Dat ook dit, gaat voorbij.

Liefs,

Sioejeng

 

 

Kunnen mannen en vrouwen vrienden zijn?

Hooooi. Vandaag schrijf ik een post over de grote vraag: Kunnen mannen en vrouwen vrienden zijn? Dat antwoord zal vast en zeker voor iedereen verschillend zijn, maar in mijn ogen is dat zeker een ja. In mijn Youtube filmpje zal ik niet al te diep gaan op alle stof die ik met jullie wil delen, maar als je geïnteresseerd bent in mijn kijk hier op, zal ik je zeker aanraden om verder te blijven lezen.

Door de jaren heen ben ik er namelijk 100% zeker van geraakt dat mannen en vrouwen heel goed vrienden kunnen zijn. Dit komt voornamelijk doordat mijn perspectief naar relaties heel erg is veranderd en ik begrijp nu steeds meer dat mannen en vrouwen helemaal niet zo verschillend zijn, maar dat we voornamelijk verschillend zijn gemaakt. We leven in een generatie dat de lijn namelijk steeds dunner lijkt te worden. Mannen worden steeds meer ijdel, terwijl vrouwen juist steeds meer nonchalanter worden. Het is niet meer vanzelfsprekend dat de man full-time aan het werk is en dat de vrouw thuis voor de kinderen moet zorgen.

Vroeger was het zo dat mannen sterk werden gemaakt voor het jagen, de oorlogen die zij moesten voeren. Mannen mochten geen gevoel tonen of een teken van zwakte, want dan verloor je simpelweg het gevecht. Er moest brood op de plank komen en de vrouwen waren zorgzaam en konden daarom beter voor de kinderen zorgen. Ik ben nu een beetje aan het afdwalen van mijn verhaal, maar naarmate de tijd is verstreken zien we steeds meer dat die kloof kleiner lijkt te worden. Mannen zijn tegenwoordig net zo zorgzaam en veel vrouwen willen nu juist concentreren op hun carrière en hoeven geen eens perse meer kinderen of te trouwen. We zijn nu veel meer bezig met wat ons écht gelukkig maakt.

Door de maatschappij zijn wij op zo’n manier gevormd dat wij vrouwen elkaar als concurrenten zijn gaan zien. Niet perse op de werkvloer, maar voornamelijk voor onze aandacht van mannen. Wij vrouwen moeten onszelf als een perfect beeld neerzetten, zodat wij meer kans maken op een geschikte man om mee te binden. We dragen hakken, strakke jurkjes, smeren make-up op ons gezicht en leren hoe we moeten koken en om mannen te verleiden in bed. Wanneer ik laatst een vrouw tegen kwam op straat bekeek ze mij eerst van top tot teen en zit ze aan haar haren terwijl ze haar vriend net wat steviger beet pakt terwijl ik ze voorbij loop. Is dat echt nodig? In plaats van dat we allemaal zo panisch zijn over het vinden van de juiste partner, moeten we ons meer bezig gaan houden met de juiste persoon te zijn. Jezelf zo goed kennen op een manier dat je niet eens meer iemand nodig hebt om voldoening te vinden. Zelfvertrouwen die van jou afstraalt en je nooit meer constant druk hoeft te maken of jouw partner vreemd zal gaan. Vriendschap kunnen aan gaan met iemand van het ander geslacht, omdat je die bevestiging van meer dan dat niet meer nodig hebt. Laat die onzekerheid los!

” You can only lose
what you cling to.”

Ik heb zo ontzettend veel mannen gedate in mijn leven dat ik mij nog elke dag afvraag waarom. Waarom kon ik niet gewoon vrienden blijven? Ongeveer 80% van de mannen waar ik mee ben geweest waren totaal niet relatie-potentieel, maar toch moest ik mezelf er altijd in forceren. Terwijl ik nu gewoon mega relaxed met de meesten om kan gaan, maar dan als vrienden. Het is ons zo ingepraat dat wij altijd maar de liefde van ons leven moeten vinden, dat wij helemaal verblind zijn van dat ideale beeld en er 9 van de 10 keer gewoon in rollen. We zijn vaak niet eens verliefd, maar gewoon gehecht. We komen in een comfort-zone en gewenning. Nu stel ik mezelf altijd de vraag: zie ik mezelf met hem voor de rest van mijn leven en word ik dan oprecht gelukkig of ben ik gewoon eenzaam en op zoek naar aandacht dus neem ik genoegen met hem, ook al weet ik diep in mijn hart dat hij het niet is? Conclusie: mannen en vrouwen kunnen in mijn ogen vrienden zijn, als beide partijen stevig genoeg in hun schoenen staan om het geest sterker te laten zijn dan het vlees. In sommige gevallen is de waarde van liefde in vriendschap nog mooier dan in een relatie.

Liefs,

Sioejeng

 

Het verleden definieert jou niet

Op deze regenachtige maandag heb ik besloten om een belangrijk verhaal met jullie te delen. In ons leven maken wij namelijk allerlei beslissingen waarvan we hopen dat dit de beste keuze is en al deze keuzes hebben ons geleid tot waar wij op dit moment zijn. We maken fouten, raken gekwetst en hebben waarschijnlijk ook zelf mensen pijn gedaan. Met de ene beslissing ben je meer tevreden dan de ander, maar hoe dan ook, jij staat nog overeind en dat betekent dat je sterker bent geworden. Als jij op dit moment niet meer dezelfde fouten zou maken als die je in het verleden hebt gemaakt, heb je er simpelweg van geleerd en ben je gegroeid als persoon. Wees trots op jezelf.

Naamloos-1.jpg

Het mooie aan ons is dat wij stuk voor stuk allemaal uniek zijn. We hebben allemaal een eigen verhaal en dat is wat ons anders maakt dan anderen. In mijn leven heb ik veel meegemaakt, zoveel dat ik het soms even vergeet. Je leeft elke dag, staat op, gaat naar school of werk, het is bijna een gewenning, maar besef je soms weleens door hoe veel je wel niet heen bent gegaan? De dierbaren die je bent verloren, de pijn die je hebt ervaren, de onzekerheden die je hebt gevoelt. Alles in het verleden heeft ons gemaakt tot wat we zijn, vandaag. Ik ben er altijd al van overtuigd geweest dat alles precies loopt zoals het heeft moeten gaan. De mensen die wij ontmoeten, de situaties waar wij ons in bevinden, alles heeft een reden en niks is toeval.

Wat belangrijk is, is dat wij aandacht hebben voor wat ons overkomt. Wanneer wij emoties ervaren of ons lichaam pijn doet, leer naar jezelf te luisteren. Het leven geeft ons altijd signalen, dit gebeurt dagelijks en ook in onze dromen. Dit wordt door velen genegeerd of het valt ons simpelweg niet op, omdat we te druk bezig zijn met ons alledaags hectisch leventje. We voelen allemaal dat er iets niet klopt, maar kunnen onze vinger er niet op leggen. Dus leggen we ons er al gauw bij neer en laten we het voor wat het is. Ik ben in mijn hele leven constant tegen dingen aangelopen die me niet lekker zaten. Alsof wij leven in een grote web vol leugens en misleidingen en wij als mens dat allemaal maar gewoon moeten accepteren, omdat dit nou eenmaal is hoe het leven in elkaar steekt. Hoe kan het zo zijn dat de ene persoon het leven leidt waar de ander alleen maar van kan dromen? Heeft dat allemaal nou echt alleen te maken met geluk of pech? We hebben allemaal vraagtekens en vragen ons allemaal af of dit het nou echt is.

Ik ben geboren met eczeem en astma. Door mijn allergie voor zuivelproducten ben ik altijd een kop kleiner geweest dan de rest. In mijn hele schoolperiode ben ik gepest voor mijn afschuwelijke huid, mijn spleetogen en mijn lengte. Dit heeft mij gevormd tot iemand die niet tegen onrecht kan en altijd voor de ‘zwakkeren’ op zou komen. Toch ben ik door de jaren heen mij volledig gaan focussen op mijn uiterlijk, want mijn innerlijk deed er in mijn ogen voor veel niet toe. Wij zijn nou eenmaal visueel ingesteld. Ik heb altijd naar liefde verlangd en ben dan ook door veel mensen pijn gedaan. Op mijn 17e kreeg ik mijn eerste echte vriendje die meerdere keren vreemdging met diverse vrouwen en door zijn moeilijke jeugd was hij ook erg agressief. Mishandeling is iets wat in mijn ogen onvoorstelbaar was. Ook al dacht ik dat het mij nooit zou overkomen, het is mij overkomen. Ik werd als vuil behandeld en het heeft mij kanten van mezelf laten zien, waarvan ik niet wist dat ik het in me had.

”In life we only get bitter or better.
The choice is ours whether we
become victim or victor.”

Nu ik hier op terug kijk kan ik niks anders zeggen, dan dat het me sterker heeft gemaakt. Ik hield niet van mezelf en had geen gevoel van eigenwaarde. Hij kon van alles bij me flikken en toch zou ik hem niet verlaten, want ik was simpelweg te bang dat er niemand was die van mij zou kunnen houden. Ik baseerde mijn volledige geluk op mensen die mij teleurstelden en niet aan mijn verwachtingen konden voldoen. Wat ik hier mee wil duidelijk maken is dat je jouw verleden kan gebruiken als een excuus om jezelf in een slachtoffer rol te stoppen en iedereen om je heen de schuld te geven of je kan het gebruiken als drijfveer om jezelf beter te maken en anderen te helpen. In ons leven hebben wij controle over 2 dingen: hoe je denkt en hoe je handelt. Wij leven in contrast. Zonder duisternis, is er geen licht en zonder verdriet is er geen geluk. Laat jouw verleden jou niet definiëren als persoon. Het is gebeurd en niks in jouw kracht kan hier nog iets aan veranderen. Niemand is perfect en iedereen heeft nare gebeurtenissen meegemaakt waar wij niks van af weten. Omarm al jouw oneffenheden, zorg goed voor je lichaam en hou van jezelf. Focus op de toekomst, leer van je fouten, leef niet om indruk te maken op anderen, maar leef om indruk te maken op jezelf. Jij maakt het verschil.

Liefs,

Sioejeng

 

Minder frustraties in een paar stappen

Voor de mensen die mij persoonlijk kennen, weten we allemaal: Sioejeng is zeer snel geërgerd. Of nou ja, dat was ik altijd. Elke dag was het weer hetzelfde liedje. S’ochtends als de wekker ging begon het al. Wéér een dag naar werk. Vooral de maandag na het weekend was het ergst. Het liefst sloeg ik mijn ontbijt over om zo lang mogelijk in bed te kunnen blijven liggen. Dat doe ik wel onderweg of als ik daar aan kom. Mijn make-up gooide ik naast mijn ontbijt ook hop, in mijn tas. Zo, dat scheelt weer een kwartier. Eenmaal op het trein station aangekomen was het altijd weer feest. Vertraging, vertraging, nog meer vertraging. FUCK! Kunnen die treinen nou nooit eens normaal rijden??!!

Processed with VSCOcam with f2 preset

De dag was nog net begonnen en ik trok het al niet meer. De trein komt 10 minuten te laat aan en de mensen die in willen stappen gaan met z’n allen recht voor de deur staan. Voordat de mensen uit zijn gestapt, douwen ze zichzelf al naar binnen. ‘Laat die mensen toch een keer eerst uitstappen for God’s sake! Die trein gaat heus niet weg zonder je!’ Ik kon het dan natuurlijk ook niet laten om mijn mond te houden en moest er altijd weer wat van zeggen. Hetzelfde gebeurde wanneer er keihard werd gepraat in de stilte coupé of wanneer voorbijgangers iets naar me riepen in de trant van: Ni Hao. ‘WAT?! Ik kan ook Nederlands hoor!’ Ik raakte werkelijk waar, om alles, maar dan ook echt alles gefrustreerd.

Het stomme hieraan is dat je er werkelijk helemaal niks mee opschiet, behalve het feit dat je alleen jezelf er mee hebt. Wat je er als enige uit haalt, is dat je, je zegje weer hebt kunnen doen en alleen maar tijd en energie hebt verspild aan iets wat er eigenlijk helemaal niet toe doet. Misschien is het je opgevallen dat wanneer je met de verkeerde been uit bed stapt, het net lijkt alsof alle ongeluk in één keer aan komt waaien. Je verslaapt je, laat je koffie over je mooie broek vallen en het shirtje die je aan wilde doen, ligt nog in de was. O my god. Kan het allemaal nog erger? Ja, het kan allemaal nog veel erger. Echt. Het probleem is dat wanneer je constant in je negativiteit blijft hangen, dit gevoel constant gevoed blijft worden wanneer je hier teveel aandacht aan besteed. Als het er niet echt toe doet, laat het dan los. In plaats van te denken ‘waarom gebeurt mij dit altijd?’ kun je beter nadenken over hoe je er op reageert en wat je kan doen om het probleem op te lossen. Mind over matter. 

De meeste frustraties die ik op een dag kon hebben ging voornamelijk over mensen. Er was niks wat mij meer kon frustreren dan mijn collega’s op werk, vriendinnen die te laat kwamen of vriendjes die niet snel genoeg op mijn berichten reageerden. Maar ook mensen die voordringen in de supermarkt, nare klanten in winkels, opdringerige vrouwen in de club. Eigenlijk mensen in het algemeen om heel eerlijk te zijn. Als er iemand echt geen geduld had, was ik dat wel. Het grappige is dat ik hierdoor ontzettend haatdragend werd, terwijl ik eigenlijk juist heel liefdevol ben. Toen ik merkte hoe erg mensen effect hadden op mijn gemoedstoestand, heb ik besloten om het roer om te gooien en dingen te bekijken vanuit een ander perspectief. Wat fijn is om te weten, is dat ik totaal geen controle heb over wat anderen doen en zeggen. Het enige wat ik kan veranderen is hoe ik er mee om ga en hoe ik er op reageer.

”It’s easier to forgive others, if you
can accept that 
everyone is
doing the best they can from their

own level of awareness.
Just like you are.”

Als je, je beseft dat de meeste miscommunicaties worden veroorzaakt door aannames, leer je al snel om dingen op een andere manier te bekijken. Over het algemeen hebben wij mensen namelijk nooit echt slechte bedoelingen, maar creëren wij vaak zelf een probleem door er teveel over na te denken of omdat we gewoon klakkeloos van het slechtste uitgaan. Wanneer je beseft dat iedereen zijn best doet om iets te begrijpen vanuit hun eigen niveau van bewustzijn, kun je, je frustraties loslaten en omzetten in begrip. Velen zijn simpelweg onwetend en hebben totaal geen kwaad in zich. Een probleem ontstaat namelijk pas, wanneer jij er een probleem van maakt. Wanneer je anders leert reageren op een bepaalde situatie, is er in feite niks aan de hand, want diep van binnen weet je dat de ander het niet zo bedoelt heeft. Het is fijn om voor jezelf mensen te leren vergeven. Niet altijd omdat ze het verdienen, maar omdat het jou de rust geeft die je nodig hebt om los te kunnen laten.

Liefs,

Sioejeng