Waarom ik minder make-up ben gaan dragen

Allereerst wil ik zeggen dat make-up iets is waar ik nooit goed mee overweg kon, vanwege mijn huid. Tot dat ik rond mijn 17e er wat draaglijker voor werd. Op jonge leeftijd werd mijn interesse er al voor gewekt. Prachtige lipsticks, kwasten en frutseltjes die op mijn moeder haar tafel lagen met een enorme spiegel en verschillende parfum flesjes. Ik vond het geweldig om te zien hoe zij zich zelf klaar maakte voordat ze de deur uitliep. Mijn moeder was een échte vrouw van haar tijd. Met de jaren is ze iets minder ijdel geworden, maar ze wist dondersgoed dat ze er vroeger geweldig uit zag en dat anderen dat ook vonden wanneer zij over straat liep. Stiekem hoopte ze ook dat haar dochter prachtig zou worden met lang haar, jurkjes en hoge hakken. Een typisch ideaalbeeld wat veel Chinezen hebben van haar leeftijd. Helaas was het vanaf mijn geboorte al vrij snel duidelijk dat ik niet het type meisje zou worden wat altijd rond paradeert in jurken en hakjes. Ik schaamde me vanwege mijn slechte huid en wilde dit het liefst zoveel mogelijk verbergen door niet op te vallen.

Document 23012018

Rond mijn middelbare schooltijd was ik nog altijd een muurbloempje. Laatst bladerde ik door wat oude foto’s en toen realiseerde ik me pas dat ik totaal niet lekker in mijn vel zat tot ik na het VMBO naar 4 HAVO besloot te gaan. Make-up begon ik overigens al te dragen vanaf de eerste klas. Iedereen deed dit, dus ik kon niet achterblijven. Hetzelfde gold voor strings, BH’s, met jongens zoenen en roken. Iets wat ik nooit echt heb gedaan, vanwege mijn astma, maar de twijfel was er zeker. Rond mijn puberteit was ik erg onzeker. Heel aantrekkelijk vond ik mezelf niet en door de reactie van mijn mannelijke klasgenoten begreep ik dat zij dat ook niet vonden. Ik weet nog heel goed hoe ik werd uitgescholden voor: Lelijk! School cijfers interesseerden me niet meer, terwijl ik er zo zeker van was dat ik in de eerste klas al naar de HAVO zou opstromen door hard te werken. De aandacht was compleet verdwenen. Ik wilde alleen nog maar leuk en knap gevonden worden. Als je goede cijfers haalde of goed oplette in de klas, was je een nerd en werd je gepest. Maar echt… kei hard gepest. Ik zou alles doen om niet gepest te worden en er bij te horen. Dat was alles wat telde.

Rond mijn 17e begon ik meer make-up te dragen en werd ik er zelfs best wel goed in. Dit loonde, want ik kreeg steeds meer aandacht en jongens begonnen steeds meer interesse in mij te krijgen. Dit voelde goed, want school zat niet mee en ik had iets gevonden waar ik steeds beter in werd en waar door mensen mij interessant begonnen te vinden. Namelijk, mijn uiterlijk. Eenmaal begonnen bij het Grafisch Lyceum in Rotterdam begon ik steeds meer te experimenteren met hoe ik eruit zag. Mijn uiterlijk was overigens mijn visitekaart als creatieveling. Iedereen zag er anders uit en ik vond het fantastisch. Ik begon mijn haren te verven in elke kleur mogelijk en begon steeds meer interesse te krijgen voor make-up producten. Mijn huid scheen het te tolereren, dus er was in feite niks meer wat mij tegenhield. Rond mijn 23e werd ik ZO GOED met make-up, dat ik er daadwerkelijk als een ander persoon uit kon zien. Ik tekende altijd een dikke zwarte lijn boven mijn ogen. Dit gaf het een groter effect en gaven mijn ogen een meer Westerse look in plaats van die kleine spleetogen die ik verafschuwde.

Toen ik 25 was, besloot ik mijn wenkbrauwen te tatoeëren. Van mezelf had ik namelijk helemaal geen wenkbrauwen en dit tekende ik al in allerlei vormen en maten sinds ik 12 was. Ik was heel erg tevreden met hoe ik eruit zag en wist dondersgoed dat ik alle mannen aan de haak kon slaan door de manier hoe ik me kleedde, gedroeg en provoceerde. Ik had een geweldig vriendje en vond alles aan hem het einde. Hij was avontuurlijk, intelligent, creatief, zachtaardig en had onwijze humor. Ik was geobsedeerd met alles wat hij deed en zag alle vrouwen als een concurrentie. Zo geobsedeerd, dat hij het niet meer trok. Mijn jaloezie en onzekerheid was niet te harden. Mijn wereld stortte in en na maandenlang begreep ik pas écht wat ik mezelf had aangedaan. Ik had een ander naast mijn mooie overkomen, niets meer te bieden. Ik had mijzelf compleet verwaarloosd door alle aandacht aan mijn uiterlijk te schenken en niet mezelf proberen te ontwikkelen op intellectueel niveau. Ik had mezelf volgegooid met nieuws over kleding, tassen, schoenen, celebrity’s en make-up. Terwijl ik dacht dat ik juist tevreden was met mijzelf, was ik alles behalve. Ik durfde de deur niet meer uit zonder mijn eyeliner, moest bij elke hap weer mijn lippenstift checken en spendeerde honderden euro’s uit om er sexy uit te zien met mijn nep nagels en opgedofte overkomen. Alle vrouwen zag ik als concurrentie, omdat ik wist dat er heel veel mooie vrouwen zijn op de wereld. Dit allemaal.. voor wat?

Hoe meer make-up je draagt, hoe onzekerder je, je over je eigen daadwerkelijke zelf voelt. Hoe meer je draagt, hoe slechter je huid wordt. Hoe bleker je huid wordt. Omarm jezelf. Elke sproet, elke litteken. Alle oneffenheden maken jou tot wie je bent. Zoals iedereen zegt komt schoonheid van binnen en wanneer jij lekker in je vel zit, uit zich dat in elke vorm weer naar buiten toe. Hoe ironisch het ook klinkt dat wij als vrouw zijnde ons mooi willen maken voor de ander en de ander ons het mooist vind wanneer we juist volledig onze ‘naakte’ zelf zijn. Doe dingen waar je gelukkig van wordt op lange termijn. Werk in plaats van buiten naar binnen, van binnen naar buiten. Dingen waarvan je met trots kan zeggen: DIT HEB IK GEDAAN en DIT KAN IK. Uiterlijk vervaagt, maar een goed hart, een sterk karakter en kennis zal altijd blijven bestaan.

Liefs,

Sioejeng

Waarom (liefdes)verdriet het beste is wat je kan overkomen.

De afgelopen jaren zijn emotioneel erg zwaar voor mij geweest. Om eerlijk te zijn ben ik altijd al een beetje hopeloos geweest als het aan kwam op gevoelens uiten en hier ook openlijk over te spreken. Thuis heb ik nooit echt geleerd om over mijn gevoelens te praten. Dit heeft vanzelfsprekend ook met de cultuur te maken waar ik oorspronkelijk vandaan kom. Mijn Nederlandse vriendinnetjes dronken een kopje thee met hun moeder na school, dat kende ik niet. Mijn ouders waren altijd aan het werk, werken voor een betere toekomst voor mij en mijn broer. Financieel hebben wij het nooit breed gehad. Toen ik eenmaal naar de middelbare school ging, was de aandacht vooral gefocust op de cijfers die ik haalde, niet perse hoe ik me voelde. Daarnaast moest ik in het verleden regelmatig naar de dokter vanwege mijn huidziekte en astma aanvallen, dit hoefde niet meer toen ik 12 werd, ik was weliswaar ‘gezond’. En zo lang ik geen last had van mijn huid en mijn ademhaling, dan gaat alles toch prima?

bannertje

Het antwoord is nee. Het ging jaren lang alles behalve prima. Door de jaren heen werd het steeds lastiger om open te communiceren en een hechte band met mensen op te bouwen. Ik was immers constant verhuisd en de diepe connecties die ik kreeg met mensen bleek achteraf altijd pijn en teleurstelling te veroorzaken, wanneer ik weer moest vertrekken. Uiteindelijk eindigde ik in een gat, een dorp genaamd Alphen aan den Rijn. Waar ik naar een Christelijke school moest en ik helemaal niks met geloof te maken had en al helemaal niks mee kreeg toen iedereen mij pestte voor hoe ik eruit zag. Mijn bewijsdrang om te laten zien hoe leuk ik wel niet was, werd groter dan mijn drang om arts te worden. School ging steeds slechter en mijn ouders waren ongelofelijk gefrustreerd met het kind die zij verkeerd dachten opgevoed te hebben.

Mijn kortzichtige woonplaats had mij niks te bieden en ik besloot het avontuur elders op te zoeken. Rond mijn 16e begon ik te daten buiten mijn eigen woonplaats om en nam ik vaak de trein naar verschillende steden in Nederland om af te spreken met vrienden, maar ook jongens die ik leerde kennen via het internet. ( lees: hyves, partypeeps lol ) Door constant omringd te worden met verschillende soorten mensen die ik lief heb, heb ik veel geleerd over mezelf. Echte vrienden confronteren je met situaties waar je zelf niet bij stil staat en liefdes-relaties houden je een spiegel voor. Soms werkt het niet meer en groeien mensen uit elkaar. Niet omdat de liefde op is, maar omdat het simpelweg niet bijdraagt aan je zelfgroei of behoeftes in het leven, die ook constant veranderen naarmate je ouder word.

”Show them what you’re made of
by succeeding in life.”

Door de jaren heen ben ik harder geworden, wijzer en sterker. Ik weet wat ik vind, wat ik wil en waar ik naar toe wil. Ik word gezien als iemand die altijd weet wat ze moet doen en haar woordje klaar heeft. Dit word helaas, vrijwel altijd verward met het feit dat ik geen gevoelens heb en niet gekwetst kán worden. Ook ik ben net als iedereen soms onzeker, jaloers, wispelturig, onredelijk en huil ik regelmatig. Ik straf mezelf af voor de emoties die ik voel en de gedachtes die ik heb. Vaak heb ik geen idee wat ik er mee aan moet of waar het vandaan komt. Na de psycholoog dacht ik het allemaal wel uitgevogeld te hebben. ‘Ik weet beter dan dit.’ Hoe kan het dan toch zo zijn dat ik me dood schaam voor de negatieve gedachtes en slechte zelfbeeld die door anderen is veroorzaakt, waar ik geen controle over schijn te hebben? Na een week lang elke nacht in bed te hebben liggen tobben, was ik het beu. Door alles rustig te relativeren en na te denken heb ik ingezien dat je het nooit 100% goed zal doen in iemand anders zijn ogen. Er ontstaat miscommunicatie, aannames en verkeerde interpretatie. Niemand zal je ooit zien voor wie je echt bent, alleen hoe ze zichzelf zien. Laat je niet naar beneden praten door de uitspraken die worden gemaakt vanuit hun eigen beleving en vermogen. Jij bent niet zoals hen en zij zijn niet jou. Alles is mogelijk. Hierbij zeg ik: FUCK IT! Je bent niet meer het meisje van vroeger. De woorden die zijn uitgesproken doen pijn, maar waar ze vroeger mijn hele leven hadden overgenomen en mij onzekerder hadden gemaakt, verander ik het nu in een nieuwe les, drijfveer en kracht. Wat zeiden ze nou.. wie het laatst lacht…?

Liefs,

Sioejeng

Terug van weggeweest

Ja, ja, ik weet het, dat werd tijd. Hierbij heb ik besloten om een brief naar mezelf te schrijven. Gewoon, omdat het kan. Waarom online en openbaar vraag, je, je af? Omdat ik mijn blog ooit ben begonnen met het idee dat ik er anderen misschien mee zou kunnen helpen. Je weet wel, alle mensen die omringd worden met geweldige verhalen over hoe goed het wel niet gaat met iedereen en daar door soms even vergeten dat het helemaal oké is, wanneer dit niet zo is. Voornemen van 2018 is dan ook; gewoon rustig aan weer mijn blog op pakken waar ik gebleven ben. Niet voor jou, niet voor je vriend of vriendin, maar voor mezelf. Dussss.

Processed with VSCO with f2 preset

Hier komt die dan.. een recap van mijn afgelopen jaar, want hoe erg ik het ook vind.. een jaar lang heb ik niks meer met mijn blog gedaan en ik dacht dat het nieuwe jaar een goed begin was om dit weer op te pakken. Stom is het hè, dat we een nieuw jaar nodig hebben om met goede voornemens te moeten komen? Gelukkig is het zo dat ik het afgelopen jaar alleen maar actie heb ondernomen en niet meer alles laat afhangen van de dronken beloftes op oudejaarsavond. Ik heb namelijk ontdekt dat het leven volkomen gevormd kan worden naar hoe je het graag wilt zien. Waar je ook vandaan komt, wat je ook hebt meegemaakt. Jouw verleden hoeft jouw toekomst niet te bepalen. Neem de heft in handen, want zo lang jij er in gelooft, blijft geloven, je niet laat tegenhouden door wat anderen zeggen en hier iedere dag weer keihard voor werkt, kan je jouw doelen behalen. Al is het soms weinig inzet, al is het soms helemaal niet. Een stapje per dag in de richting die jij voor ogen hebt, is een vooruitgang en zorgt voor een alsmaar stijgende lijn.

Daarom heb ik besloten om het schrijven weer op te pakken. Niet eens het schrijven op zich, maar mijn levensdroom vervullen. Sinds een jaar ben ik er achter gekomen dat ik naast creatief bezig zijn en in de horeca werken, ik nog altijd het meest passie heb voor maar één ding en dat is ‘mensen helpen’. Dit begrip is nogal groot en valt natuurlijk te interpreteren zoals je zelf zou willen. Mensen helpen komt in allerlei vormen en sinds mensen gemaakt zijn om voor elkaar te zorgen en lief te hebben, is het ook niet heel gek dat ik hier zo intens gelukkig en enthousiast van raak.

Sinds ik in het diepe ben gesprongen om na een een ontslag van meerdere full-time baantjes naar Amsterdam te verhuizen, zonder een helder plan, maar wel met een afgeronde inschrijving bij de KvK als ZZP’er, dacht ik bijna dat ik gek was geworden. Ik had in feite niets meer. Geen baan, geen geld, geen relatie, geen vaste, oude vriendengroep uit mijn oude stadje Rotterdam. Mooi, dacht ik. Niets om te verliezen dus. Het is altijd een hele bewuste keuze geweest om zo minimaal mogelijk te leven, maar die bewustwording kwam pas echt toen ik full-time stopte van mijn kantoorbaan als ontwerper. Ik had namelijk ineens geen cent meer om te makken en moest daar door erg verstandig met mijn uitgaves om gaan. Ik wilde niet terug bij mijn ouders wonen, mijn vrijheid betekent immers alles voor mij. Hier door werd ik heel erg goed in prioriteiten stellen. Ik ging minder vaak naar feestjes, die vond ik vaak toch al niet boeiend meer. Vrienden begon ik steeds meer onder de loep te nemen, terwijl ik daar voor altijd overal voor in was en ik vond het met iedereen gezellig. Drankje hier, etentje daar. Maar ja, om heel eerlijk te zijn, haalde ik er gewoonweg geen voldoening uit. Veel geld had ik namelijk niet meer, dus besloot ik om het te investeren in mezelf.

Treat yourself! Aha, LEKKER SHOPPEN EN FEESTEN denk je nu. Nee, nee. Ik bedoel écht mezelf eens goed behandelen. Door genoeg rust te pakken, zelfacceptatie, wandelingen in het park, meditatie, reizen, lezen, musea’s bezoeken, tekenen, muziek luisteren, (arthouse)films kijken, gezond eten, noem het maar op! Als het mij maar oprecht voldoening en energie gaf, was ik gelukkig. Ik stopte met constant leven vanuit de buitenwereld en begon te werken van binnenuit. Leven met minder, minder spullen, minder kleding, minder wat er niet toe doet ( social media als een middel van erkenning en bevestiging ), minder make-up, en minder negativiteit. Al met al kom ik steeds een beetje dichterbij waar ik uiteindelijk wil zijn. In de tussentijd, sit back and enjoy the ride!

Liefs,

Sioejeng

Positief blijven in een negatieve omgeving

Je kent het wel.. na een lange tijd elke dag hard te hebben gewerkt met velen deadlines, late uurtjes en veel stress zijn we er weer aan toe: vakantie. Het moment waar we al die maanden naar toe hebben gewerkt lijkt dan eindelijk daar te zijn. Vanaf het moment dat onze vlucht geboekt is, kunnen we er alleen nog maar naar toe leven. We tellen met moeite de dagen af en er lijkt geen eind aan al die lange werkdagen te komen. Toch is het eindelijk zo ver: ik ga weer op reis.

waves2_zpsf5ab5fef

De maanden na het ontslag van mijn kantoor baan was niet makkelijk na 4 jaar een bepaalde gewenning te hebben opgebouwd. Mijn leven was namelijk voor het grootste deel al uitgestippeld. Ik stond op om 7 uur s’ochtends en maakte een werk dag van 8 uur exclusief een half uur lunch pauze. Na werk deed ik de boodschappen, maakte ik snel wat klaar en keek ik wat series voor het slapen gaan. Ik moest immers weer vroeg op staan de volgende dag, dus sliep ik altijd rond 22:30u max. Ik ging alleen op reis en bij mijn terugkomst kreeg ik net als velen na een reis, een hoop nieuwe inzichten. Ik barstte van de positieve energie en toen ik ontslag nam had ik grote dromen. Er was mij veel duidelijk geworden en het leek alsof ik de wereld aan kon. Zo onbeschrijfelijk veel nieuwe kennis, het voelde als een complete openbaring. Deze term staat ook wel bekend als ”woke”. Het bewust worden van alles wat er om je heen gebeurd. Emoties die we voelen, gebeurtenissen die voorkomen en ook de gevolgen daar van. Alles werd een stukje duidelijker voor mij en ik voelde een bom vol energie dat ik anderen moest helpen. Ik wilde zelfs een boek schrijven om mijn nieuwe inzichten te delen. Toch is het moeilijk om positief te blijven wanneer we ons constant bevinden in een omgeving waar veel geklaag, geroddel en negativiteit heerst en waar macht, rijkdom en ego centraal staan.

Hedendaags werk ik 4 dagen in een restaurant. Ik serveer tafels en maak bordjes schoon waar anderen van hebben gegeten. Dagelijks hoor ik mensen klagen over hoe ze geen handen uit willen steken om de rotzooi op te ruimen of geen zin hebben om te werken. Mijn energie was weg. Bijna alle goede voornemens en dromen die ik wilde waarmaken waren niet uitgekomen. Toch voel ik me er niet helemaal slecht over. Ik voel namelijk geen maatschappelijke druk meer. De ego die ooit gestreeld moest worden, bestaat niet meer. Ik voel geen schaamte -noch voel ik me niet minder of meer dan een ander. Door de jaren heen ben ik namelijk steeds meer bewust geworden van wie ik ben, waar ik toe in staat ben en wat ik wil in het leven. Ik hoef mezelf niet meer te bewijzen aan anderen, omdat ik het pad al heb bewandeld zoals iedereen zei dat ik hem moest bewandelen en daar werd ik zielsongelukkig van. Ik leef niet om aan anderen hen verwachtingen te voldoen en zij niet aan de mijne. Elke dag voel ik me voldaan, omdat ik weet dat ik in de juiste richting zit en ik geduld moet hebben en hard zal werken voor mijn eigen dromen wanneer ik daar klaar voor ben.

De constante prestatiedruk, de erkenning en de bevestiging van anderen dat je succesvol en rijk moet zijn om gelukkig te zijn is niks meer dan een mindset. Besef wat je hebt en wat je waard bent. De indruk die je op anderen achter laat is meer waard dan het bedrag op je rekening. Geef jezelf de ruimte en de tijd om te groeien en te komen waar je wilt zijn. Positief blijven houdt niet in dat je geen tegenslagen kent, maar weten dat je hoe dan ook er weer bovenop komt. Positief zijn houdt niet in dat je geen negatieve gedachtes met je meedraagt, maar dat je bewust blijft van het feit dat ook jij de kracht hebt om een obstakel te overwinnen en geen controle hebt over de situatie of wat anderen besluiten te doen. Het enige waar je controle over hebt is hoe jij er mee om gaat. Klagen leidt naar niks meer dan alleen meer negativiteit en hoe meer energie je erin stopt, hoe meer hier van ontstaat. Ik klaag. Kan ik iets veranderen? Ja? Dan doe ik dat. Nee? Maak er dan het beste van. Mindset is everything.

Liefs,

Sioejeng

 

De grote voordelen van alleen zijn

Hallo allemaal! Ten eerste: SORRY. Het spijt me dat het zo lang heeft geduurd voor een nieuwe blog post. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik geen tijd had, want tijd valt altijd te maken. Door alle leuke afleidingen heen tijdens deze fantastische zomer weken, is het me simpelweg ontglipt en zag ik mijn blog even niet als prioriteit. Het is schaars dat de zon zo volop schijnt in Nederland en ik doe dan ook mijn best om hier elk moment zo veel mogelijk van te genieten. Niet te beginnen over dat ik sinds een maand weer part-time aan het werk ben in de horeca en evenementen om mijn huur te kunnen betalen, nadat ik abrupt besloot te stoppen met werken ( haha, een beetje geld is dus toch wel een beetje belangrijk ).

IMG_0048

Vandaag wil ik het hebben over een onderwerp die ik al erg lang wilde bespreken met jullie. Namelijk: de grote voordelen van alleen zijn. Vanaf kleins af aan worden we er aan alle kanten mee dood gegooid: liefde maakt gelukkig. Niet liefde in het algemeen, maar vooral het deel van een leven delen met één specifiek persoon, waar je de rest van je leven lang gelukkig mee zal zijn. We groeien op met deze gedachte via Disney films, muziek video’s, romantische films, alles draait maar om één ding: liefde is voor altijd en het is niet mogelijk om alleen gelukkig te zijn. Naarmate ik ouder word, is mij iets heel duidelijk geworden, namelijk dat alleen zijn, he-le-maal oké is. Sterker nog, het is essentieel om alleen gelukkig te kunnen zijn, voordat je, je besluit te binden aan een persoon.

In mijn hele leven ben ik altijd op zoek geweest naar een partner om mijn leven mee te delen. Ik vond alleen zijn ronduit verschrikkelijk en er was niks anders waar ik meer een hekel aan had dan alleen zijn. Ik voelde mij dan eenzaam en ongewild. Om eerlijk te zijn is dit altijd een grote onzekerheid van mij geweest en ik ben mezelf dan ook vaak compleet kwijt geraakt wanneer ik weer eens verliefd werd op iemand, waar bij ik het gevoel kreeg dat ik niet goed genoeg was. Ik raakte zo in de ban van de ander en zou er alles voor over hebben, dat ik in de loop der tijd vergat dat ook ik, speciaal ben. Zelf ben ik er van overtuigd dat alles in het leven gebeurt om een reden en dat alle mensen die je ontmoet, een voorbereiding is op wat er nog gaat komen. Sommige liefdes blijven langer hangen en de ander misschien maar voor een paar maanden. Hoe je het ook wendt of keert, een persoon kan een les zijn of een zegen.

” If you truly love your self,
you could never hurt an other.”

In relaties worden 2 verschillende mensen onbewust naar elkaar gevormd. Je wordt besmet waar je mee om gaat, zeggen ze weleens. Dit is dan ook werkelijk waar. Oude schoolgenoten heb ik een relatie zien aan gaan wanneer zij 19 waren en die dan toch besluiten om uit elkaar te gaan rond hun 25e. In je leven verander je namelijk constant, wat vroeger je dromen waren, zijn misschien nu jouw dromen niet meer en wat je vroeger mooi vond, vind je nu misschien wel afschuwelijk. Daar bij veranderen ook onze normen, waarden, eisen, verwachtingen en prioriteiten. En zeg nou zelf, hoe kun je weten wat jou daadwerkelijk gelukkig maakt, als je niet de tijd hebt genomen om jezelf door en door te leren kennen?

Zelf heb ik altijd in relaties gezeten en ik kan met veel trots zeggen dat ik nu bijna een jaar vrijgezel ben en gelukkiger dan ooit. Nog nooit heb ik mezelf op zo’n manier kunnen ontdekken en oprecht gekeken naar wie ik echt ben, wat ik echt wil en wat belangrijk voor mij is in mijn leven, zonder ook maar enig rekening te moeten houden met een ander. Vorige week werd ik 25 en waar het bij de meesten misschien even slikken is, moet ik zeggen dat ik me nog nooit zo zelfverzekerd heb gevoeld als nu. Ouder worden is steeds meer ervaring op doen, een stukje wijzer worden, jezelf steeds meer accepteren voor wie je werkelijk bent. Het verleden omarmen die je maken tot wie je bent, je imperfecties, maar ook al je kwaliteiten. Weet wie je bent en weet dat, dat genoeg is. Jij bent compleet.

Liefs,

Sioejeng

 

 

Niet meer doen, maar minder

We leven in een tijd dat het lijkt dat hoe veel we ook doen, het nooit genoeg lijkt te zijn. We willen zo veel mogelijk uren draaien om meer geld te kunnen verdienen om ons zelf te kunnen verwennen voor het harde werk wat wij leveren. We betalen onze huur, hoe groter de woning, des te meer het kost. Om er elke dag weer mooi bij te lopen kopen we continu nieuwe kleren, schoenen, maar ook moeten wij in het bezit zijn van de allernieuwste iPhones en elektrische snufjes. Niet te vergeten dat we eens in de zoveel tijd langs de kapper moeten en laten we eerlijk zijn.. boodschappen doen is ook niet altijd even goedkoop. Niet te beginnen over hoe vaak ik in de week uit eten ging, bioscoopkaartjes of de entreekosten van een leuk feestje.. Al met al opgeteld, was ik wonderbaarlijk genoeg altijd weer blut aan het eind van de maand.

Terminplaner

Dus.. waar doen we het allemaal voor vraag je, je af? Na 4 jaar full-time te hebben gewerkt, braaf elke maand weer mijn ding gedaan te hebben. In het bezit ben van een uitpuilende kleding kast en veel ste veel schoenen, ben ik er van overtuigd dat wij niet leven om elke maand weer onze rekeningen te kunnen betalen. Na mijn solo reis naar Madeira besefte ik net als na elke reis naar het buitenland, hoe veel er wel niet is om dankbaar voor te zijn. Hoe weinig we wel niet nodig hebben als mens om gelukkig te kunnen zijn. Wanneer ons leven een routine wordt, raken we in een sleur en vergeten we vaak om er bij stil te staan hoe gezegend we wel niet zijn. Elke dag worden wij wakker in een schoon bed, een dak boven ons hoofd, schoon water uit de kraan en vers voedsel in de koelkast.

We zijn zo bezig met het het constant presteren, hoger op te klimmen in onze carriere, dat we vergeten om gewoon soms.. even niemand te moeten zijn. Zelf ben ik jarenlang geobsedeerd geweest met het constant vooruit plannen van mijn leven. Mijn agenda was mijn beste vriend en er leek nooit genoeg uren in een dag te zitten. Voor ik het wist was ik weer een jaar ouder en langzaam maar zeker begon ik elk jaar weer een klein beetje onzekerder te worden wanneer ik voor mijn gevoel te weinig bereikt had. Om ons heen lijkt iedereen als een speer voorbij te gaan. ”Wat doe je nu?” is een vraag wat mij persoonlijk altijd de kriebels geeft en onbewust probeer ik altijd interessant over te komen door alles mooier te maken dan het lijkt. Net als hoe ze in vacatures alles altijd zo mooi verwoorden ( terwijl het 9 van de 10 keer geen ruk voorstelt ) en de functie een net wat te moeilijke naam heeft, maar gewoon ontzettend goed klinkt.

” Time is like a river,
you can never touch the
same water twice. ”

Bottomline is.. we hebben het zogenaamd altijd zo druk, maar in feite zijn we teveel tijd kwijt aan allerlei dingen die gewoonweg NIET belangrijk zijn en al helemaal niet positief bijdragen aan onze gemoedstoestand. Er zijn mensen die net 20 zijn die in een burn-out raken en met de jaren zijn de anti-depressiva voorschriften alsmaar verhoogd. Om een gelukkiger leven te leiden, moeten we niet meer doen, maar minder. Minder van alle loze activiteiten zoals buiten werk om je e-mail door nemen en jezelf suf werken tot midden in de nacht om een deadline te halen. VOOR WIE? Voor je ‘baas’ die elke maand in ruil voor jouw diensten een bescheiden maandloon stort, waar jij nog meer spullen van kan kopen. We hebben niet meer nodig om gelukkig te zijn, maar juist minder. Alles wat we zijn is het resultaat van wat wij hebben gedacht. In het leven veranderen wij constant en daar bij veranderen ook onze behoeftes. Weet wat jou oprecht gelukkig maakt en doe daar meer van. Tijd is kostbaar dus kies bewust hoe jij het wenst te besteden 🙂

Liefs,

Sioejeng