Waarom (liefdes)verdriet het beste is wat je kan overkomen.

De afgelopen jaren zijn emotioneel erg zwaar voor mij geweest. Om eerlijk te zijn ben ik altijd al een beetje hopeloos geweest als het aan kwam op gevoelens uiten en hier ook openlijk over te spreken. Thuis heb ik nooit echt geleerd om over mijn gevoelens te praten. Dit heeft vanzelfsprekend ook met de cultuur te maken waar ik oorspronkelijk vandaan kom. Mijn Nederlandse vriendinnetjes dronken een kopje thee met hun moeder na school, dat kende ik niet. Mijn ouders waren altijd aan het werk, werken voor een betere toekomst voor mij en mijn broer. Financieel hebben wij het nooit breed gehad. Toen ik eenmaal naar de middelbare school ging, was de aandacht vooral gefocust op de cijfers die ik haalde, niet perse hoe ik me voelde. Daarnaast moest ik in het verleden regelmatig naar de dokter vanwege mijn huidziekte en astma aanvallen, dit hoefde niet meer toen ik 12 werd, ik was weliswaar ‘gezond’. En zo lang ik geen last had van mijn huid en mijn ademhaling, dan gaat alles toch prima?

bannertje

Het antwoord is nee. Het ging jaren lang alles behalve prima. Door de jaren heen werd het steeds lastiger om open te communiceren en een hechte band met mensen op te bouwen. Ik was immers constant verhuisd en de diepe connecties die ik kreeg met mensen bleek achteraf altijd pijn en teleurstelling te veroorzaken, wanneer ik weer moest vertrekken. Uiteindelijk eindigde ik in een gat, een dorp genaamd Alphen aan den Rijn. Waar ik naar een Christelijke school moest en ik helemaal niks met geloof te maken had en al helemaal niks mee kreeg toen iedereen mij pestte voor hoe ik eruit zag. Mijn bewijsdrang om te laten zien hoe leuk ik wel niet was, werd groter dan mijn drang om arts te worden. School ging steeds slechter en mijn ouders waren ongelofelijk gefrustreerd met het kind die zij verkeerd dachten opgevoed te hebben.

Mijn kortzichtige woonplaats had mij niks te bieden en ik besloot het avontuur elders op te zoeken. Rond mijn 16e begon ik te daten buiten mijn eigen woonplaats om en nam ik vaak de trein naar verschillende steden in Nederland om af te spreken met vrienden, maar ook jongens die ik leerde kennen via het internet. ( lees: hyves, partypeeps lol ) Door constant omringd te worden met verschillende soorten mensen die ik lief heb, heb ik veel geleerd over mezelf. Echte vrienden confronteren je met situaties waar je zelf niet bij stil staat en liefdes-relaties houden je een spiegel voor. Soms werkt het niet meer en groeien mensen uit elkaar. Niet omdat de liefde op is, maar omdat het simpelweg niet bijdraagt aan je zelfgroei of behoeftes in het leven, die ook constant veranderen naarmate je ouder word.

”Show them what you’re made of
by succeeding in life.”

Door de jaren heen ben ik harder geworden, wijzer en sterker. Ik weet wat ik vind, wat ik wil en waar ik naar toe wil. Ik word gezien als iemand die altijd weet wat ze moet doen en haar woordje klaar heeft. Dit word helaas, vrijwel altijd verward met het feit dat ik geen gevoelens heb en niet gekwetst kán worden. Ook ik ben net als iedereen soms onzeker, jaloers, wispelturig, onredelijk en huil ik regelmatig. Ik straf mezelf af voor de emoties die ik voel en de gedachtes die ik heb. Vaak heb ik geen idee wat ik er mee aan moet of waar het vandaan komt. Na de psycholoog dacht ik het allemaal wel uitgevogeld te hebben. ‘Ik weet beter dan dit.’ Hoe kan het dan toch zo zijn dat ik me dood schaam voor de negatieve gedachtes en slechte zelfbeeld die door anderen is veroorzaakt, waar ik geen controle over schijn te hebben? Na een week lang elke nacht in bed te hebben liggen tobben, was ik het beu. Door alles rustig te relativeren en na te denken heb ik ingezien dat je het nooit 100% goed zal doen in iemand anders zijn ogen. Er ontstaat miscommunicatie, aannames en verkeerde interpretatie. Niemand zal je ooit zien voor wie je echt bent, alleen hoe ze zichzelf zien. Laat je niet naar beneden praten door de uitspraken die worden gemaakt vanuit hun eigen beleving en vermogen. Jij bent niet zoals hen en zij zijn niet jou. Alles is mogelijk. Hierbij zeg ik: FUCK IT! Je bent niet meer het meisje van vroeger. De woorden die zijn uitgesproken doen pijn, maar waar ze vroeger mijn hele leven hadden overgenomen en mij onzekerder hadden gemaakt, verander ik het nu in een nieuwe les, drijfveer en kracht. Wat zeiden ze nou.. wie het laatst lacht…?

Liefs,

Sioejeng

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s