Waarom ik minder make-up ben gaan dragen

Allereerst wil ik zeggen dat make-up iets is waar ik nooit goed mee overweg kon, vanwege mijn huid. Tot dat ik rond mijn 17e er wat draaglijker voor werd. Op jonge leeftijd werd mijn interesse er al voor gewekt. Prachtige lipsticks, kwasten en frutseltjes die op mijn moeder haar tafel lagen met een enorme spiegel en verschillende parfum flesjes. Ik vond het geweldig om te zien hoe zij zich zelf klaar maakte voordat ze de deur uitliep. Mijn moeder was een échte vrouw van haar tijd. Met de jaren is ze iets minder ijdel geworden, maar ze wist dondersgoed dat ze er vroeger geweldig uit zag en dat anderen dat ook vonden wanneer zij over straat liep. Stiekem hoopte ze ook dat haar dochter prachtig zou worden met lang haar, jurkjes en hoge hakken. Een typisch ideaalbeeld wat veel Chinezen hebben van haar leeftijd. Helaas was het vanaf mijn geboorte al vrij snel duidelijk dat ik niet het type meisje zou worden wat altijd rond paradeert in jurken en hakjes. Ik schaamde me vanwege mijn slechte huid en wilde dit het liefst zoveel mogelijk verbergen door niet op te vallen.

Document 23012018

Rond mijn middelbare schooltijd was ik nog altijd een muurbloempje. Laatst bladerde ik door wat oude foto’s en toen realiseerde ik me pas dat ik totaal niet lekker in mijn vel zat tot ik na het VMBO naar 4 HAVO besloot te gaan. Make-up begon ik overigens al te dragen vanaf de eerste klas. Iedereen deed dit, dus ik kon niet achterblijven. Hetzelfde gold voor strings, BH’s, met jongens zoenen en roken. Iets wat ik nooit echt heb gedaan, vanwege mijn astma, maar de twijfel was er zeker. Rond mijn puberteit was ik erg onzeker. Heel aantrekkelijk vond ik mezelf niet en door de reactie van mijn mannelijke klasgenoten begreep ik dat zij dat ook niet vonden. Ik weet nog heel goed hoe ik werd uitgescholden voor: Lelijk! School cijfers interesseerden me niet meer, terwijl ik er zo zeker van was dat ik in de eerste klas al naar de HAVO zou opstromen door hard te werken. De aandacht was compleet verdwenen. Ik wilde alleen nog maar leuk en knap gevonden worden. Als je goede cijfers haalde of goed oplette in de klas, was je een nerd en werd je gepest. Maar echt… kei hard gepest. Ik zou alles doen om niet gepest te worden en er bij te horen. Dat was alles wat telde.

Rond mijn 17e begon ik meer make-up te dragen en werd ik er zelfs best wel goed in. Dit loonde, want ik kreeg steeds meer aandacht en jongens begonnen steeds meer interesse in mij te krijgen. Dit voelde goed, want school zat niet mee en ik had iets gevonden waar ik steeds beter in werd en waar door mensen mij interessant begonnen te vinden. Namelijk, mijn uiterlijk. Eenmaal begonnen bij het Grafisch Lyceum in Rotterdam begon ik steeds meer te experimenteren met hoe ik eruit zag. Mijn uiterlijk was overigens mijn visitekaart als creatieveling. Iedereen zag er anders uit en ik vond het fantastisch. Ik begon mijn haren te verven in elke kleur mogelijk en begon steeds meer interesse te krijgen voor make-up producten. Mijn huid scheen het te tolereren, dus er was in feite niks meer wat mij tegenhield. Rond mijn 23e werd ik ZO GOED met make-up, dat ik er daadwerkelijk als een ander persoon uit kon zien. Ik tekende altijd een dikke zwarte lijn boven mijn ogen. Dit gaf het een groter effect en gaven mijn ogen een meer Westerse look in plaats van die kleine spleetogen die ik verafschuwde.

Toen ik 25 was, besloot ik mijn wenkbrauwen te tatoeëren. Van mezelf had ik namelijk helemaal geen wenkbrauwen en dit tekende ik al in allerlei vormen en maten sinds ik 12 was. Ik was heel erg tevreden met hoe ik eruit zag en wist dondersgoed dat ik alle mannen aan de haak kon slaan door de manier hoe ik me kleedde, gedroeg en provoceerde. Ik had een geweldig vriendje en vond alles aan hem het einde. Hij was avontuurlijk, intelligent, creatief, zachtaardig en had onwijze humor. Ik was geobsedeerd met alles wat hij deed en zag alle vrouwen als een concurrentie. Zo geobsedeerd, dat hij het niet meer trok. Mijn jaloezie en onzekerheid was niet te harden. Mijn wereld stortte in en na maandenlang begreep ik pas écht wat ik mezelf had aangedaan. Ik had een ander naast mijn mooie overkomen, niets meer te bieden. Ik had mijzelf compleet verwaarloosd door alle aandacht aan mijn uiterlijk te schenken en niet mezelf proberen te ontwikkelen op intellectueel niveau. Ik had mezelf volgegooid met nieuws over kleding, tassen, schoenen, celebrity’s en make-up. Terwijl ik dacht dat ik juist tevreden was met mijzelf, was ik alles behalve. Ik durfde de deur niet meer uit zonder mijn eyeliner, moest bij elke hap weer mijn lippenstift checken en spendeerde honderden euro’s uit om er sexy uit te zien met mijn nep nagels en opgedofte overkomen. Alle vrouwen zag ik als concurrentie, omdat ik wist dat er heel veel mooie vrouwen zijn op de wereld. Dit allemaal.. voor wat?

Hoe meer make-up je draagt, hoe onzekerder je, je over je eigen daadwerkelijke zelf voelt. Hoe meer je draagt, hoe slechter je huid wordt. Hoe bleker je huid wordt. Omarm jezelf. Elke sproet, elke litteken. Alle oneffenheden maken jou tot wie je bent. Zoals iedereen zegt komt schoonheid van binnen en wanneer jij lekker in je vel zit, uit zich dat in elke vorm weer naar buiten toe. Hoe ironisch het ook klinkt dat wij als vrouw zijnde ons mooi willen maken voor de ander en de ander ons het mooist vind wanneer we juist volledig onze ‘naakte’ zelf zijn. Doe dingen waar je gelukkig van wordt op lange termijn. Werk in plaats van buiten naar binnen, van binnen naar buiten. Dingen waarvan je met trots kan zeggen: DIT HEB IK GEDAAN en DIT KAN IK. Uiterlijk vervaagt, maar een goed hart, een sterk karakter en kennis zal altijd blijven bestaan.

Liefs,

Sioejeng

Waarom (liefdes)verdriet het beste is wat je kan overkomen.

De afgelopen jaren zijn emotioneel erg zwaar voor mij geweest. Om eerlijk te zijn ben ik altijd al een beetje hopeloos geweest als het aan kwam op gevoelens uiten en hier ook openlijk over te spreken. Thuis heb ik nooit echt geleerd om over mijn gevoelens te praten. Dit heeft vanzelfsprekend ook met de cultuur te maken waar ik oorspronkelijk vandaan kom. Mijn Nederlandse vriendinnetjes dronken een kopje thee met hun moeder na school, dat kende ik niet. Mijn ouders waren altijd aan het werk, werken voor een betere toekomst voor mij en mijn broer. Financieel hebben wij het nooit breed gehad. Toen ik eenmaal naar de middelbare school ging, was de aandacht vooral gefocust op de cijfers die ik haalde, niet perse hoe ik me voelde. Daarnaast moest ik in het verleden regelmatig naar de dokter vanwege mijn huidziekte en astma aanvallen, dit hoefde niet meer toen ik 12 werd, ik was weliswaar ‘gezond’. En zo lang ik geen last had van mijn huid en mijn ademhaling, dan gaat alles toch prima?

bannertje

Het antwoord is nee. Het ging jaren lang alles behalve prima. Door de jaren heen werd het steeds lastiger om open te communiceren en een hechte band met mensen op te bouwen. Ik was immers constant verhuisd en de diepe connecties die ik kreeg met mensen bleek achteraf altijd pijn en teleurstelling te veroorzaken, wanneer ik weer moest vertrekken. Uiteindelijk eindigde ik in een gat, een dorp genaamd Alphen aan den Rijn. Waar ik naar een Christelijke school moest en ik helemaal niks met geloof te maken had en al helemaal niks mee kreeg toen iedereen mij pestte voor hoe ik eruit zag. Mijn bewijsdrang om te laten zien hoe leuk ik wel niet was, werd groter dan mijn drang om arts te worden. School ging steeds slechter en mijn ouders waren ongelofelijk gefrustreerd met het kind die zij verkeerd dachten opgevoed te hebben.

Mijn kortzichtige woonplaats had mij niks te bieden en ik besloot het avontuur elders op te zoeken. Rond mijn 16e begon ik te daten buiten mijn eigen woonplaats om en nam ik vaak de trein naar verschillende steden in Nederland om af te spreken met vrienden, maar ook jongens die ik leerde kennen via het internet. ( lees: hyves, partypeeps lol ) Door constant omringd te worden met verschillende soorten mensen die ik lief heb, heb ik veel geleerd over mezelf. Echte vrienden confronteren je met situaties waar je zelf niet bij stil staat en liefdes-relaties houden je een spiegel voor. Soms werkt het niet meer en groeien mensen uit elkaar. Niet omdat de liefde op is, maar omdat het simpelweg niet bijdraagt aan je zelfgroei of behoeftes in het leven, die ook constant veranderen naarmate je ouder word.

”Show them what you’re made of
by succeeding in life.”

Door de jaren heen ben ik harder geworden, wijzer en sterker. Ik weet wat ik vind, wat ik wil en waar ik naar toe wil. Ik word gezien als iemand die altijd weet wat ze moet doen en haar woordje klaar heeft. Dit word helaas, vrijwel altijd verward met het feit dat ik geen gevoelens heb en niet gekwetst kán worden. Ook ik ben net als iedereen soms onzeker, jaloers, wispelturig, onredelijk en huil ik regelmatig. Ik straf mezelf af voor de emoties die ik voel en de gedachtes die ik heb. Vaak heb ik geen idee wat ik er mee aan moet of waar het vandaan komt. Na de psycholoog dacht ik het allemaal wel uitgevogeld te hebben. ‘Ik weet beter dan dit.’ Hoe kan het dan toch zo zijn dat ik me dood schaam voor de negatieve gedachtes en slechte zelfbeeld die door anderen is veroorzaakt, waar ik geen controle over schijn te hebben? Na een week lang elke nacht in bed te hebben liggen tobben, was ik het beu. Door alles rustig te relativeren en na te denken heb ik ingezien dat je het nooit 100% goed zal doen in iemand anders zijn ogen. Er ontstaat miscommunicatie, aannames en verkeerde interpretatie. Niemand zal je ooit zien voor wie je echt bent, alleen hoe ze zichzelf zien. Laat je niet naar beneden praten door de uitspraken die worden gemaakt vanuit hun eigen beleving en vermogen. Jij bent niet zoals hen en zij zijn niet jou. Alles is mogelijk. Hierbij zeg ik: FUCK IT! Je bent niet meer het meisje van vroeger. De woorden die zijn uitgesproken doen pijn, maar waar ze vroeger mijn hele leven hadden overgenomen en mij onzekerder hadden gemaakt, verander ik het nu in een nieuwe les, drijfveer en kracht. Wat zeiden ze nou.. wie het laatst lacht…?

Liefs,

Sioejeng

Terug van weggeweest

Ja, ja, ik weet het, dat werd tijd. Hierbij heb ik besloten om een brief naar mezelf te schrijven. Gewoon, omdat het kan. Waarom online en openbaar vraag, je, je af? Omdat ik mijn blog ooit ben begonnen met het idee dat ik er anderen misschien mee zou kunnen helpen. Je weet wel, alle mensen die omringd worden met geweldige verhalen over hoe goed het wel niet gaat met iedereen en daar door soms even vergeten dat het helemaal oké is, wanneer dit niet zo is. Voornemen van 2018 is dan ook; gewoon rustig aan weer mijn blog op pakken waar ik gebleven ben. Niet voor jou, niet voor je vriend of vriendin, maar voor mezelf. Dussss.

Processed with VSCO with f2 preset

Hier komt die dan.. een recap van mijn afgelopen jaar, want hoe erg ik het ook vind.. een jaar lang heb ik niks meer met mijn blog gedaan en ik dacht dat het nieuwe jaar een goed begin was om dit weer op te pakken. Stom is het hè, dat we een nieuw jaar nodig hebben om met goede voornemens te moeten komen? Gelukkig is het zo dat ik het afgelopen jaar alleen maar actie heb ondernomen en niet meer alles laat afhangen van de dronken beloftes op oudejaarsavond. Ik heb namelijk ontdekt dat het leven volkomen gevormd kan worden naar hoe je het graag wilt zien. Waar je ook vandaan komt, wat je ook hebt meegemaakt. Jouw verleden hoeft jouw toekomst niet te bepalen. Neem de heft in handen, want zo lang jij er in gelooft, blijft geloven, je niet laat tegenhouden door wat anderen zeggen en hier iedere dag weer keihard voor werkt, kan je jouw doelen behalen. Al is het soms weinig inzet, al is het soms helemaal niet. Een stapje per dag in de richting die jij voor ogen hebt, is een vooruitgang en zorgt voor een alsmaar stijgende lijn.

Daarom heb ik besloten om het schrijven weer op te pakken. Niet eens het schrijven op zich, maar mijn levensdroom vervullen. Sinds een jaar ben ik er achter gekomen dat ik naast creatief bezig zijn en in de horeca werken, ik nog altijd het meest passie heb voor maar één ding en dat is ‘mensen helpen’. Dit begrip is nogal groot en valt natuurlijk te interpreteren zoals je zelf zou willen. Mensen helpen komt in allerlei vormen en sinds mensen gemaakt zijn om voor elkaar te zorgen en lief te hebben, is het ook niet heel gek dat ik hier zo intens gelukkig en enthousiast van raak.

Sinds ik in het diepe ben gesprongen om na een een ontslag van meerdere full-time baantjes naar Amsterdam te verhuizen, zonder een helder plan, maar wel met een afgeronde inschrijving bij de KvK als ZZP’er, dacht ik bijna dat ik gek was geworden. Ik had in feite niets meer. Geen baan, geen geld, geen relatie, geen vaste, oude vriendengroep uit mijn oude stadje Rotterdam. Mooi, dacht ik. Niets om te verliezen dus. Het is altijd een hele bewuste keuze geweest om zo minimaal mogelijk te leven, maar die bewustwording kwam pas echt toen ik full-time stopte van mijn kantoorbaan als ontwerper. Ik had namelijk ineens geen cent meer om te makken en moest daar door erg verstandig met mijn uitgaves om gaan. Ik wilde niet terug bij mijn ouders wonen, mijn vrijheid betekent immers alles voor mij. Hier door werd ik heel erg goed in prioriteiten stellen. Ik ging minder vaak naar feestjes, die vond ik vaak toch al niet boeiend meer. Vrienden begon ik steeds meer onder de loep te nemen, terwijl ik daar voor altijd overal voor in was en ik vond het met iedereen gezellig. Drankje hier, etentje daar. Maar ja, om heel eerlijk te zijn, haalde ik er gewoonweg geen voldoening uit. Veel geld had ik namelijk niet meer, dus besloot ik om het te investeren in mezelf.

Treat yourself! Aha, LEKKER SHOPPEN EN FEESTEN denk je nu. Nee, nee. Ik bedoel écht mezelf eens goed behandelen. Door genoeg rust te pakken, zelfacceptatie, wandelingen in het park, meditatie, reizen, lezen, musea’s bezoeken, tekenen, muziek luisteren, (arthouse)films kijken, gezond eten, noem het maar op! Als het mij maar oprecht voldoening en energie gaf, was ik gelukkig. Ik stopte met constant leven vanuit de buitenwereld en begon te werken van binnenuit. Leven met minder, minder spullen, minder kleding, minder wat er niet toe doet ( social media als een middel van erkenning en bevestiging ), minder make-up, en minder negativiteit. Al met al kom ik steeds een beetje dichterbij waar ik uiteindelijk wil zijn. In de tussentijd, sit back and enjoy the ride!

Liefs,

Sioejeng