It’s not you, it’s me

Het afgelopen halfjaar ben ik ontzettend druk bezig geweest met mij zelf opnieuw te leren kennen. We zijn allemaal druk met ons werk, studie of sociale netwerken. Elke dag omringen we onszelf met allerlei verschillende mensen en zonder dat je het door hebt vaar je al snel met alle winden mee. We bevinden ons in een klaag cultuur waarin iedereen wel iets te zeuren heeft, het is nooit goed. Al snel leggen we de schuld bij een ander of willen we dat een ander het voor ons op lost, zo lang we er zelf maar niks aan hoeven te doen. Toch blijven we door klagen en dan vragen we ons af waarom er niks veranderd.

chants-field-mirror-4-by-alex-baker-photography

Ik heb eigenlijk nooit door gehad hoe negatief mensen waren tot ik er op ging letten. Hoeveel er wel niet werd geklaagd op werk of wanneer ik met mijn vrienden wat ging drinken. Bijna alles in het leven ligt buiten ons controle, maar wat nou als je beseft dat een schip zich bevindt op water en pas kan zinken, wanneer het water de schip binnendringt? Met andere woorden, jij bent de enige die er controle over heeft of je deze negativiteit jouw leven laat binnendringen en het jou naar beneden laat halen.

Tuurlijk, het is heerlijk om af en toe even te zeuren. Opgekropte gevoelens leiden naar gezondheidsproblemen of een hoge bloeddruk. Toch is er in mijn ogen een groot verschil tussen eenmalig ontevreden zijn met een situatie of constant terug te komen op hetzelfde probleem en er zelf niks aan veranderen. Wat voor mij heel erg heeft gewerkt is het feit dat wij geen controle hebben over wat een ander besluit te handelen, maar dat we alleen controle hebben over hoe wij hier op reageren en hier mee omgaan. Een fout die herhaaldelijk wordt gemaakt is geen fout meer, maar een keuze.

In mijn omgeving bevind ik mij hedendaags constant in een web vol negativiteit. In een korte tijd ben ik onwijs veranderd en niet iedereen ziet daar de voordelen van in. Mensen die ik jaren ken, schijnen mij helemaal niet goed te kennen en mensen die ik met hart en ziel vertrouwde, hebben geen vertrouwen in mij. Sceptisch hoogstwaarschijnlijk of gekwetst. Toch klagen ze over mijn gedrag zonder het ook daadwerkelijk naar mij uit te spreken. Ik heb zelf vaak de schuld bij een ander gelegd, omdat het simpelweg het makkelijkste is om te doen. Wanneer je een pad volgt en je hebt een keuze tussen de kortste route = klagen of je moet nog 10 km verder lopen om na te denken over een bepaalde situatie om misschien wel tot de conclusie te komen dat het toch echt aan jezelf heeft gelegen, dan kiezen we toch snel voor de kortste route.

”People are send into our
lives to teach us things that we
need to learn about ourselves.”

Het grappige is dat ik constant kon klagen over allerlei mensen, maar wat pas echt confronterend was, was toen ik besefte dat ik zelf precies ALLES deed, wat ik bij de ander zo ontzettend irritant vond. Het schijnt dat de mensen die je haat, een reflectie zijn van jezelf, waardoor de confrontatie zo groot is, omdat het je simpelweg doet denken aan jezelf. Bijna alle keuzes die wij in het leven maken zijn gebaseerd op angst en ego. Wanneer wij deze 2 cruciale dingen opzij zetten, maken wij pas echt oprechte keuzes waar wij 100% achter staan. Wees kritisch naar jezelf toe, blijf bewust van de keuzes die je maakt en de consequenties daar van. In plaats van altijd maar je vinger naar een ander te wijzen, houd eens een spiegel voor jezelf en wees eerlijk. Overal is een reden voor en niks is toeval. Een betere wereld begint bij onszelf. Durf jij toe te geven dat je fout bent geweest?

Liefs,

Sioejeng

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s