Alleen op reis

Mijn hele leven lang ben ik bezig geweest met iemand te zijn. Vanaf het moment dat je geboren wordt, worden er al dingen van je verwacht. Ik groei op in een Chinese familie waarin status, macht en prestatie centraal staat. Op school wordt de druk nog groter en ik merkte al gauw dat het niet meer genoeg was om het allemaal alleen maar leuk te vinden, ik moest ook daadwerkelijk overal de beste in zijn. Als kind ben je, je nog nauwelijks iets bewust van de hokjes waar je constant in geplaatst wordt. Toen ik eenmaal oud genoeg was om naar school te gaan, werd ik al gauw gepest om mijn afkomst. Dit was de eerste keer dat het voor mij duidelijk werd dat ik niet was als alle anderen, terwijl ik mezelf nooit als anders had beschouwd. Het liefst had ik blonde haren gehad en blauwe ogen. Was dit dan het racisme waar mijn vader het vaak over had? Iedereen is toch immers maar een mens en van binnen hebben wij allemaal dezelfde verlangen. Namelijk liefde en geluk.

Processed with VSCOcam with g3 preset

img_5897kopie

Door de jaren heen krijg je elke dag les op school en voor ik het wist was het daar: de cito toets. Als 11-jarig meisje legde ik een test af dat zou bepalen of ik onderaan de ladder zou moeten beginnen of gelijk door mocht naar de route om zo succesvol mogelijk te worden in mijn toekomstige carrière. De uitslag was daar: VMBO-T. GOD NEE! Ik zag in één klap al mijn dromen uiteen spatten. Wat nu? Was mijn toekomst nu voorbij? Kon ik nog wel alles worden wat ik maar wilde of was dit allemaal schijn?

Toch zet je jarenlang door en de tijd vliegt voorbij. Ik kwam erachter dat talent alleen niet genoeg was en dat het belangrijk is om dit te blijven ontwikkelen. Inmiddels heb ik door hard te werken twee mode opleidingen afgerond en met wat geluk tijdens het solliciteren, kwam ik na een aantal baantjes terecht bij mijn huidige werk. Tijdens mijn evaluatiegesprek werd mij verteld dat ik mij niet genoeg inzette, dat ik veel meer initiatief moest tonen en dat mijn mentaliteit niet goed was. Terwijl mijn manager dit gefrustreerd zat te vertellen probeerde ik mij rustig te houden. Dit ging even goed, tot ik ineens in huilen begon uit te barsten. Ik begreep niet wat ik fout had gedaan. Ik kwam elke dag op tijd, ik deed mijn werk, haalde mijn deadlines en deed enorm mijn best om goede resultaten te leveren. Ik raakte na het gesprek al snel gedemotiveerd, voelde mij niet gewaardeerd en ging sindsdien met tegenzin naar werk. Waarom liet ik één persoon zo’n controle nemen over mijn emoties?

Toen besloot ik de natuur op te zoeken door alleen op vakantie te gaan. Ik moest weg en snel ook. Doodeng vond ik het. Nog nooit had ik écht iets alleen gedaan, zonder partner, familie of vrienden. Het besef die ik tijdens deze reis heb gekregen is dat je, je hele leven wordt verteld wie je moet zijn, wat je kan en wat er allemaal niet mogelijk is door gebrek aan kennis of geld. Je hele leven wordt je beperkt in je kunnen. Zonder er naar te vragen krijgen we elke dag meningen, oordelen en negatieve opmerkingen naar ons hoofd geslingerd en hier heb ik mij voor moeten leren afsluiten. We moeten stoppen met onszelf te limiteren, puur omdat we te bang zijn voor wat er allemaal fout kan gaan. ALLES IS MOGELIJK, zo lang jij je hoofd er naartoe zet en hier een volle 100% voor gaat. Ik realiseerde me dat ik constant geen voldoening kreeg uit een vaste maandloon, 40-uur op kantoor zitten, elke dag keihard werken om iemand anders zijn droom waar te maken in plaats van mijn eigen dromen waar te maken. Ik realiseerde dat ik andere mensen wilde helpen en een boek te schrijven. Twijfelen deed ik niet langer en ik besloot direct ontslag te nemen.

“If you limit your choices only to what
seems possible or reasonable,
you disconnect yourself from what
you truly want, and all that is
left is compromise.”

De reis deed me beseffen dat alleen zijn helemaal oké is en hoe essentieel het is om af en toe een moment voor jezelf te nemen om alles op een rijtje te zetten zonder afleidingen van buitenaf. Dat je heel goed moet weten wie je nou écht bent en beseffen dat wie je bent altijd genoeg zal zijn, zo lang je open staat voor verandering. Dat je altijd in jezelf moet blijven geloven en je niet moet laten beperken in je kunnen door wie dan ook. Het leven is een patroon die alleen doorbroken kan worden wanneer jij besluit om de angst los te laten en zelf een kans te creëren. De drang naar meer, meer, meer heeft ons doen vergeten wat de waarde is van wat we al hebben, omdat we constant streven naar het volgende mijlpaal. Waardeer wat je hebt, heb passie voor wat je doet en wees dankbaar voor de kleine dingen, dan zal je de voldoening vinden die je zoekt 🙂

Liefs,

Sioejeng

10 gedachten over “Alleen op reis”

  1. Mooi verhaal Sioejeng! Dank je wel! Ook voor mij heel herkenbaar. Naarmate ik ouder ben geworden heb ik steeds beter geleerd hier mee om te gaan maar dat is helemaal niet vanzelf gegaan. Ik ben heel benieuwd wat jouw blog ons nog gaat brengen…

    Like

    1. Heel erg bedankt voor de lieve woorden mevrouw Zeilstra! Ik hoop dat ik zoveel mogelijk mensen kan bereiken en misschien laat GLR mij een keer een goed woordje doen om veel studenten gerust te kunnen stellen! X

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s